φίμωση

Φίμωση

Ως φίμωση ορίζουμε τη στένωση της ακροποσθίας (της δερματικής πτυχής στην άκρη του πέους) με αποτέλεσμα την αδυναμία αποκάλυψης της βαλάνου.

Αποτελεί συχνή κατάσταση στα νεογνά (φυσιολογική φίμωση). Ενώ λοιπόν κατά τη γέννηση στα περισσότερα νεογνά η βάλανος δεν αποκαλύπτεται, μόνο το 5% των παιδιών ηλικίας άνω των 3 χρόνων πάσχουν τελικά από συγγενή φίμωση.

Η φίμωση θα πρέπει να διακριθεί απο τις βαλανοποσθικές συμφύσεις οι οποίες είναι αποτέλεσμα της κοινής ανάπτυξης ακροποσθίας/βαλάνου κατά την ενδομήτρια ζωή.

Ο διαχωρισμός ξεκινάει περίπου τον 5ο μήνα της ενδομήτριας ζωής υπο την επίδραση των ανδρογόνων και συνεχίζεται και μετά την γέννηση.

Προοδευτικά και με την πάροδο του χρόνου λύνονται μόνες τους. Συχνός είναι ο εγκλωβισμός σμήγματος μεταξύ ακροποσθίας/βαλάνου (αυτό που ανήσυχες μαμάδες εκλαμβάνουν συχνά ως πύον).

Πέραν της τοπικής καθαριότητας δεν χρήζουν άλλης αντιμετώπισης. Σπάνιες περιπτώσεις τοπικής φλεγμονής (βαλανοποσθίτιδας) ελέγχονται εύκολα με χρήση αντιβιωτικών κρεμών.

Ανάγκη για χειρουργική λύση των βαλανοποσθικών συμφύσεων είναι σπάνια.

Σε μεγαλύτερα παιδιά η φίμωση σε μεγάλο ποσοστό είναι το αποτέλεσμα απότομων χειρισμών, μολύνσεων ή κακής υγειινής της περιοχής (δευτεροπαθής).

Πρέπει λοιπόν να αποφεύγεται η βίαιη διάνοιξη της ακροποσθίας προς αποφυγή τραυματισμού της ακροποσθίας (ουλώδης φίμωση).

Παραφίμωση

Πέραν τούτου η βίαιη διάνοιξη φιμωτικής ακροποσθίας ενδέχεται να έχει σαν αποτέλεσμα παραφίμωση.

Σε αυτή την περίπτωση η στενωτική ακροποσθία δε μπορεί να αναταχθεί στη θέση της, με αποτέλεσμα τη διακοπή της φλεβικής κυκλοφορίας.

Τελικά έχουμε ένα φαύλο κύκλο περαιτέρω διόγκωσης της βαλάνου και σοβαρότερης διαταραχής της αιμάτωσης.

Η παραφίμωση είναι επείγουσα και εξαιρετικά επώδυνη κατάσταση και συχνά η αναταξή της επιτυγχάνεται μόνο στο χειρουργείο.

Παλαιότερες πρακτικές λοιπόν που συνιστούσαν την διάνοιξη απο τους γονείς νωρίς, έχουν εγκαταληφθεί.

Ορθότερο είναι εαν δείτε κάτι που σας ανησυχεί να συμβουλευτείτε τον παιδίατρο σας ή έναν παιδοχειρουργό.

Φίμωση & Χειρουργική αντιμετώπιση

Η χειρουργική αντιμετώπιση της φίμωσης λέγεται περιτομή, και αφορά στην αφαίρεση του στενωμένου τμήματος της ακροποσθίας.

Η αποκατάσταση του χειρουργικού τραύματος μπορεί να γίνει και χωρίς εξωτερικά ράμματα, για βέλτιστο αισθητικό αποτέλεσμα. Στα παιδιά γίνεται υπο γενική αναισθησία.

Ο έλεγχος του μετεγχειρητικού πόνου επιτυγχάνεται με τοπική έγχυση αναισθητικού (πεϊκός αποκλεισμός). Το παιδί βγαίνει απο το νοσοκομείο μετά απο νοσηλεία μερικών ωρών.

Η ηλικία της επέμβασης εξαρτάται απο τον βαθμό της στένωσης. Συνήθως όμως γίνεται στην προσχολική ηλικία και αφού το παιδί έχει πάψει να χρησιμοποιεί πάνες.

Σπάνια και αν υπάρχει μεγάλου βαθμού στένωση με αποτέλεσμα σταγονοειδή ροή ούρων (η ακροποσθία φουσκώνει σαν μπαλόνι στην έναρξη της ούρησης) και πολλαπλά επεισόδια λοίμωξεων είτε τοπικών (βαλανοποσθίτιδας) ή συστηματικών μπορεί να απαιτηθεί περιτομή και στη βρεφική ηλικία.

Tip: Πως αντιμετωπίζουμε περιπτώσεις Σκωληκοειδίτιδας.

ομφαλοκήλη

Ομφαλοκήλη

Η ομφαλοκήλη αποτελεί συγγενή βλάβη του κοιλιακού τοιχώματος και οφείλεται σε ατελή σύγκλειση του ομφαλικού δακτυλίου.

Μέσα από αυτό το έλλειμμα προβάλλει περιεχόμενο της κοιλιάς (επίπλουν ή έντερο) μέσα σε σάκο (κηλικό σάκο). Κατά την γέννηση ο ομφαλικός δακτύλιος είναι φυσιολογικά κλειστός.

Ομφαλοκήλη & Διάγνωση

Η διάγνωση της ομφαλοκήλης είναι κλινική. Γίνεται τις πρώτες μέρες της ζωής ως ένα «φούσκωμα» (έπαρμα), συχνά εντυπωσιακού μεγέθους, στη θέση του ομφαλού, που αυξάνει σε μέγεθος όταν το παιδί κλαίει.

Το γεγονός ότι μεγαλώνει πολύ στο κλάμα δεν θα πρέπει να ανησυχεί τους γονείς.

Πιέζοντας κανείς ελαφρά με το δάχτυλο μπορεί να νιώσει το έντερο να υποχωρεί στην περιτοναϊκή κοιλότητα όπως επίσης και το χάσμα του ομφαλικού δακτυλίου.

Το χάσμα είναι συνήθως μικρό (>cm). Κλείνει μόνο του μέχρι την ηλικία των 2-4 χρονών σε ποσοστό κοντά στο 90%.

Το ενδεχόμενο εγκλωβισμού του εντέρου στην ομφαλοκήλη (περίσφιξη) είναι εξαιρετικά σπάνιο (>1%). Ωστόσο εάν συμβεί χρήζει άμεσης χειρουργικής αποκατάστασης.

Ομφαλοκήλες με χάσμα μεγαλύτερο το >1,5-2 cm είναι απίθανο να υποστρέψουν αυτόματα και μετά την ηλικία των 2 ετών. Θα πρέπει να αντιμετωπισθούν χειρουργικά.

Το ίδιο ισχύει γενικά για κάθε ομφαλοκήλη που δεν έχει υποστρέψει έως την ηλικία των 4 ετών.

Πρακτικές «της γιαγιάς» με τοποθέτηση κέρματος πάνω στην ομφαλοκήλη για να κλείσει γρηγορότερα ή με όποιου άλλου τύπου πιεστική επίδεση θα πρέπει να αποφεύγονται.

Το μόνο αποτέλεσμα που έχουν είναι ο ερεθισμός του λεπτού δέρματος που βρίσκεται πάνω από την κήλη με κίνδυνο να ραγεί.

Ομφαλοκήλη & Αποκατάσταση

Η αποκατάσταση της ομφαλοκήλης γίνεται με μικρή ημικυκλική (ημισεληνοειδή) τομή στο κάτω μέρος του ομφαλού και κλείσιμο του χάσματος.

Το παιδί βγαίνει από το νοσοκομείο μετά από λίγες ώρες νοσηλείας. Μια μικρή γάζα που πιέζει το χειρουργικό τραύμα παραμένει για λίγες μέρες.

Προδιαθεσικοί παράγοντες για την ανάπτυξη ομφαλοκήλης θεωρούνται η μαύρη φυλή, διάφορα γενετικά σύνδρομα και η προωρότητα (νεογνά με Β.Γ

Παρεμφερής κατάσταση που οφείλει να διακριθεί από την ομφαλοκήλη είναι η κήλη της λεύκης γραμμής. Όπου το χάσμα βρίσκεται συνήθως μεταξύ ομφαλού και στέρνου.

Εδώ το «φουσκωματάκι» δεν είναι ευένδοτο. Αυτό που προβάλει δεν είναι έντερο αλλά μάζα λίπους (προπεριτοναϊκό λίπος).

Η περίσφιγξη έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να συμβεί σε σχέση με την ομφαλοκήλη, με αποτέλεσμα τη νέκρωση του λίπους και άσηπτη φλεγμονή.

Γενικά συνιστάται η χειρουργική αντιμετώπιση της κήλης λευκής γραμμής εφόσον ανακαλυφθεί.

Ωστόσο θα πρέπει να αναφερθεί πως και σε αυτό τον τύπο κήλης υπάρχει σε σημαντικό ποσοστό το ενδεχόμενο αυτόματης υποστροφής.

Η χειρουργική αποκατάσταση γίνεται με μικρή επιμήκη μέση τομή που απαιτεί λίγες ώρες νοσηλείας.

Τέλος υπάρχει η παραομφαλική κήλη η οποία όμως είναι εξαιρετικά σπάνια στα παιδιά.

Tip: Πως αντιδρούμε σε περιπτώσεις εισρόφησης ξένου σώματος.

υδροκήλη

Υδροκήλη / Κύστη Σπερματικού Τόνου

Υδροκήλη ονομάζεται η συλλογή υγρού μεταξύ των χιτώνων που περιβάλλουν τον όρχι.

Γιατί; Στην εμβρυική ζωή ο όρχις είναι ενδοκοιλιακός. Κατά την κάθοδό του πρός το όσχεο αφήνει πίσω του μία επικοινωνία (ελυτροπεριτοναικός πόρος) που φυσιολογικά κλείνει.

Αν αυτή η επικοινωνία (πόρος) παραμείνει ανοικτή επιτρέπει είσοδο περιεχομένου της κοιλιάς εντός του οσχέου. Όταν πρόκειται για υγρό τότε μιλάμε για υδροκήλη.

Εάν όμως πρόκειται για έντερο, ωοθήκη ή άλλο όργανο τότε πρόκειται για βουβωνοκήλη/οσχεοκήλη.

Ποσό συχνά εμφανίζεται και πως αντιμετωπίζεται;

Η συχνότητα της υδροκήλης κυμαίνεται απο 1-5%. Μπορεί να είναι εμφανής αμέσως μετά την γέννηση (νεογνική υδροκήλη) η οποία συνήθως είναι μη επικοινωνούσα, είτε σαν προοδευτική διόγκωση του οσχέου ή σαν αυξομειώσεις στον όγκο του οσχέου (επικοινωνούσα υδροκήλη).

Στις περιπτώσεις που η επικοινωνία κλείσει σε 2 διαφορετικές θέσεις και ενδιάμεσα δημιουργηθεί χώρος όπου εγκλωβίζεται υγρό, τότε πρόκειται για κύστη σπερματικού τόνου (hydrocele of the cord).

Στις περιπτώσεις αυτές συνιστάται παρακολούθηση γιατί η πλειοψηφία (90%) απορροφάται σε 6-12 μήνες.

To ποσοστό αυτόματης υποστροφής ωστόσο, είναι σαφώς μικρότερο όταν πρόκειται για επικοινωνούσα υδροκήλη με μεγάλη επικοινωνία (μεγάλες και γρήγορες αυξομειώσεις του όγκου του οσχέου) και ακόμα μικρότερο όταν πρόκειται για κύστη του σπερματικού τόνου.

Αξίζει να σημειωθεί πως όταν το παιδί παρουσιάζει κάποια λοίμωξη ενδέχεται παροδικά να αυξηθεί περαιτέρω ο όγκος του οσχέου.

Είναι χαρακτηριστικό πως σε πολλές περιπτώσεις σε φάση ίωσης γίνεται και η πρώτη διάγνωση της υδροκήλης ή της κύστης τόνου.

Παραμονή της υδροκήλης ή της κύστης πλέον των 12 μηνών ή εμφάνιση μετά τον πρώτο χρόνο της ζωής.     Χρήζει χειρουργικής εκτίμησης και αποκατάστασης (λόγω της πιθανής συνύπαρξης βουβωνοκήλης).

Υδροκήλη & Αποκατάσταση

Ο χρόνος αποκατάστασης θα καθοριστεί από τον χειρουργό. Εαν πρόκειται αμιγώς για υδροκήλη/κύστη τόνου, η αποκατάσταση δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνει πριν την ηλικία των 2 ετών.

Χειρουργείο: Η επέμβαση για την υδροκήλη/κύστη τόνου γίνεται με μικρή τομή στην βουβωνική χώρα και κλείσιμο της επικοινωνίας, υπο γενική αναισθησία.

Σε γενικές γραμμές δε διαφέρει από την επέμβαση αποκατάστασης της βουβωνοκήλης.

Tip: Μάθετε περισσότερα σχετικά με την Ομφαλοκήλη.

σκωληκοειδίτιδα

Σκωληκοειδίτιδα

«Έχει το παιδί μου σκωληκοειδίτιδα γιατρέ;»

Η σκωληκοειδίτιδα είναι ο τρόμος με τον οποίο έχουν μεγαλώσει γενιές Ελλήνων. Κάθε φορά που πονάει η κοιλιά του παιδιού, η μόνη αγωνία του γονιού είναι «μήπως έχει σκωληκοειδίτιδα;»

Γενικά: Η σκωληκοειδίτιδα είναι το αποτέλεσμα φλεγμονής της σκωληκοειδούς απόφυσης. Κανείς δεν ξέρει τι είχε στο μυαλό του ο «κατασκευαστής» όταν έβαλε τη σκωληκεοειδή στην κοιλιά μας αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο. Μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτή.

Η σκωληκοειδίτιδα μπορεί να χαρακτηριστεί επείγουσα χειρουργική κατάσταση καθώς η σκωληκοειδίς θα πρέπει να αφαιρεθεί χειρουργικά άμεσα. Αν δεν απομακρυνθεί, η τελική κατάληξη θα είναι να ραγεί.  Οπότε μιλάμε για επιπλεγμένη σκωληκοειδίτιδα και μολυσματικό υλικό να χυθεί μέσα στην κοιλιά με αποτέλεσμα αυτό που ονομάζουμε περιτονίτιδα. Η περιτονίτιδα είναι δυνητικά θανατηφόρος κατάσταση.

Τι προκαλεί την σκωληκοειδίτιδα

Η σκωληκοειδίτιδα είναι το αποτέλεσμα της απόφραξης του αυλού της απόφυσης είτε από ξένο σώμα είτε από κοπρανώδες υλικό ή από διόγκωση του λεμφικού ιστού που φέρει, ως αποτέλεσμα άλλης λοίμωξης (π.χ κάποιας ίωσης).

Η κλασσική εικόνα της σκωληκοειδίτιδας αποτελείται από:

Κοιλιακό πόνο ο οποίος είναι συνήθως αμβλύς, συνεχόμενος, ξεκινά περιομφαλικά και καταλήγει στο δεξιό κάτω μέρος της κοιλιάς. Οξύς, διαλείπον, αιφνίδιας έναρξης κοιλιακός πόνος είναι απίθανο να σχετίζεται με σκωληκοειδίτιδα.
Απώλεια της όρεξης. Σύμπτωμα που στα στα παιδιά δεν παρατηρείται τόσο συχνά όσο στους ενήλικες.
Ναυτία/τάση για έμετο. Συνήθως ακολουθεί τον πόνο. Εαν προηγηθεί ενδεχομένως δεν πρόκειται για σκωληκοειδίτιδα.
Πυρετός. Αρχικά χαμηλή πυρετική κίνηση (δέκατα) που μπορεί να εξελιχτεί σε πυρετό ύψους έως και 39.
Ανταλγική θέση. Ο ασθενής παίρνει εντός 12ώρου θέση που να πονά λιγότερο. Συνήθως γέρνει προς τα δεξιά με το χέρι πάνω από τη θέση που πονά ενώ δυσκολεύεται στη κίνηση, ακόμα και να ανέβει στο εξεταστικό κρεββάτι.
Λιγότερο συχνά:

Λίγες διαρροικές κενώσεις (2-3), πόνο στην ούρηση, κολικοειδή άλγη και πόνος που αντανακλά στην μέση ή στο πόδι.

Εάν υποψιάζεστε σκωληκοειδίτιδα με βάση τα παραπάνω θα πρέπει να δει το παιδί άμεσα γιατρός. Προηγουμένως αποφύγετε τη λήψη τροφής ή παυσίπονων. Επίσης καλό θα είναι να αποφύγετε τα ζεστά επιθέματα στην κοιλιά.

Διαδικασία Διάγνωσης

Η διάγνωση της σκωληκοειδίτιδας και κάθε ενδοκοιλιακής φλεγμονής αποτελεί πάντα μια πρόκληση για τον γιατρό ασχέτως εμπειρίας.

Παρά την εξέλιξη της τεχνολογίας η διάγνωση παραμένει κλινική. Βοηθήματα αποτελούν η γενική αίματος, η γενική ούρων και το υπερηχογράφημα κοιλιάς.

Θα πρέπει να επισημανθεί πως το υπερηχογράφημα παρότι είναι χρήσιμο εργαλείο, εμφανίζει σημαντικό περιθώριο λάθους.

Αυτό σημαίνει πως τελικά η απόφαση είναι του χειρουργού ο οποίος θα πρέπει να συνεκτιμήσει όλα τα στοιχεία που διαθέτει.

Σκωληκοειδίτιδα & Θεραπεία

Παραμένει πάντα χειρουργική. Η εκτομή γίνεται ανοιχτά με μικρή τομή στο δεξιό κάτω μέρος της κοιλιάς ή λαπαροσκοπικά με τρεις μικρότερες τομές.

Η δευτερη τεχνική πλεονεκτεί εφόσον πρόκειται για ενήλικα ή παιδί με σωματότυπο σχεδόν ενήλικά. Όταν πρόκειται για λεπτόσωμα μικρότερα παιδιά χωρίς να πλεονεκτεί επιστημονικά κάποια εκ των δύο, η δεύτερη μειονεκτεί λόγω αυξημένου κόστους.

Εφόσον πρόκειται για μη επιπλεγμένη σκωληκοειδίτιδα (η σκωληκοειδίς δεν έχει υποστεί ρήξη) ο χρόνος νοσηλείας δε ξεπερνά τις 36 ώρες και ο ασθενής μπορεί νε επιστρέψει πλήρως στις δραστηριότητες του όπως σπορ σε 3 εβδομάδες.

Όταν πρόκειται για επιπλεγμένη σκωληκοειδίτιδα από τους περισσότερους χειρουργούς επιλέγεται πλέον μια πιο συντηρητική προσέγγιση που περιλαμβάνει ενδοφλέβια χορήγηση ευρέος φάσματος αντιβιωτικών έως ότου πέσει ο πυρετός, κατόπιν έξοδο από το νοσοκομείο με περιορισμό δραστηριοτήτων και τέλος σκωληκοειδεκτομή σε δεύτερο χρόνο σε 6 εβδομάδες.

Tip: Τι είναι και πως αντιμετωπίζεται η Βουβωνοκήλη.

Βουβωνοκήλη

Βουβωνοκήλη

Κλινικά σημαντική βουβωνοκήλη ορίζεται ως η προβολή ενδοκοιλιακού οργάνου, όπως το έντερο, διαμέσου μικρού καναλιού στη βουβωνική περιοχή.

Μεταξύ της 12ης και 14ης εβδομάδος της κύησης σχηματίζονται οι όρχεις στα αγόρια ή οι ωοθήκες στα κορίτσια, κάτω από τους νεφρούς.

Όσο αναπτύσσεται το έμβρυο, τα όργανα αυτά μετακινούνται προς το κατώτερο τμήμα της κοιλιάς. Κατά τη μετανάστευση αυτή συμπαρασύρουν τμήμα του περιτοναίου που περιβάλλει το όργανο ως πέπλο (το περιτόναιο είναι λεπτός χιτώνας που καλύπτει το σύνολο της κοιλιάς εσωτερικά).

Στην περίπτωση των αγοριών το «πέπλο» αυτό φτάνει μαζί με τον όρχη μέχρι το εσωτερικό του οσχέου (το σακουλάκι μέσα στο οποίο βρίσκονται οι όρχεις).

Στα κορίτσια το περιτόναιο φτάνει, παρασυρόμενο από σύνδεσμο της μήτρας, έως τα μεγάλα χείλη των έξω γεννητικών οργάνων.

Παρασυρόμενο λοιπόν το πέπλο αυτό σχηματίζει ένα σωληνάκι, ένα κανάλι. Το κανάλι αυτό με τη γέννηση φυσιολογικά κλείνει.

Αν αποτύχει να κλείσει, τότε ουσιαστικά μένει στη βουβωνική χώρα μια δίοδος επικοινωνίας με το κατώτερο μέρος της κοιλιάς, όπου έχουν την τάση να εισχωρούν όργανα της κοιλιάς όπως, οι έλικες του λεπτού εντέρου, ενώ στα κορίτσια, πλην του εντέρου, μερικές φορές και η σύστοιχη ωοθήκη.

Όταν το σωληνάκι αυτό είναι πολύ στενό, για να χωρέσει να περάσει κάποιο όργανο, αλλά επαρκές ώστε να κυκλοφορεί υγρό, τότε μιλάμε για επικοινωνούσα υδροκήλη στην οποία θα αναφερθούμε σε άλλο κείμενο.

Συχνότητα

Η συχνότητα της βουβωνοκήλης στα τελειόμηνα νεογνά είναι 3.5-5%, ποσοστό που διπλασιάζεται στα πρόωρα. Η αναλογία αγοριών / κοριτσιών είναι 10:1.

Στο 60% των περιπτώσεων το πρόβλημα εντοπίζεται δεξιά, ενώ βουβωνοκήλη και από τις δύο πλευρές παρατηρείται στο 10% των περιπτώσεων.

Το ποσοστό εντόπισης και στις 2 πλευρές ανεβαίνει σημαντικά εάν πρόκειται για πρόωρα (45-55%) και θήλεα νεογνά.

Υποστηρίζεται ότι υπάρχει κληρονομικότητα. Ενώ πιο συχνά συνυπάρχει η βουβωνοκήλη με κρυψορχία ή με άλλα προβλήματα του ουροποιητικού συστήματος, καθώς και σε παιδιά με σύνδρομο Down.

Κλινικά η βουβωνοκήλη μπορεί να ανακαλυφθεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Παρόλα αυτά μία στις τρεις περιπτώσεις γίνεται εμφανής στους πρώτους 6 μήνες της ζωής.

Σημεία & Συμπτώματα της Βουβωνοκήλης

Ο γονιός συνήθως παρατηρεί μια μαλακή διόγκωση (φουσκωματάκι) στη βουβωνική περιοχή, όταν το παιδί κλαίει ή σφίγγεται, η οποία υποχωρεί μόλις ηρεμήσει. Πιο σπάνια η διόγκωση αυτή είναι σκληρή και δεν υποχωρεί, παρά μόνο αν το παιδί κοιμηθεί.

Διάγνωση

Η διάγνωση γίνεται με τη λήψη καλού ιατρικού ιστορικού και την προσεκτική εξέταση από τον παιδίατρο ή τον παιδοχειρουργό.

Περιεσφιγμένη Βουβωνοκήλη

Οταν με απαλή πίεση πάνω στη κήλη που προβάλει, αυτή υποχωρεί στην κοιλιά, τότε χαρακτηρίζεται ως ανατάξιμη, μη περιεσφιγμένη.

Οταν η κήλη δεν υποχωρεί με την πίεση τότε πρόκειται για μη ανατάξιμη, περιεσφιγμένη κήλη. Η περιεσφιγμένη κήλη οφείλεται στο γεγονός ότι κάποιο όργανο, σημαντικού όγκου (συνήθως εντερική έλικα), έχει «στριμωχθεί» μέσα στο κανάλι με αποτέλεσμα να μην μπορεί να επιστρέψει στην κοιλιά.

Όσο το όργανο παραμένει καθηλωμένο στη θέση αυτή, τόσο αυξάνει ο όγκος του λόγω στάσης της κυκλοφορίας του αίματος και του συνοδού οιδήματος, γεγονός που κάνει πιο δύσκολη την ανάταξή του (επιστροφή) πίσω στην κοιλιά.

Εαν η κατάσταση αυτή παραμείνει επί, ώρες τότε η αιμάτωση του εντέρου επηρεάζεται έντονα με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η βιωσιμότητά του (νέκρωση).

Το παιδί στη περίπτωση περίσφιξης είναι ευερέθιστο, ενδέχεται να κάνει εμέτους και να εμφανίσει μετεωρισμό(φούσκωμα). Η ψηλάφιση της κήλης σαυτή τη φάση είναι συνήθως επώδυνη.

Η περίσφιξη δεν συμβαίνει συχνά και συνήθως ανατάσσεται από έμπειρο παιδοχειρουργό. Ωστόσο η συχνότητα της περίσφιξης είναι αντιστρόφως ανάλογη της ηλικάς. Όσο πιο μικρό είναι το παιδί τόσο πιο συχνή η περίσφιξη.

Βουβωνοκήλη & Θεραπεία

Η θεραπεία είναι χειρουργική και μόνο. Καλό είναι από τη στιγμή που γίνεται η διάγνωση να προγραμματίζεται η χειρουργική αποκατάσταση σύντομα για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο περίσφιξης.

Η κήλη διορθώνεται, υπο γενική αναισθησία, με απορροφήσιμα ράμματα διαμέσου μικρής βουβωνικής τομής.

Η σύγκλειση του δέρματος γίνεται επίσης με απορροφήσιμα ράμματα που δεν φαίνονται και με Steril Strips (σαν μικρά handsaplast).

Το παιδί συνήθως παραμένει στο νοσοκομείο για μερικές ώρες μετά την επέμβαση, εκτός κι αν πρόκειται για βρέφος με ιστορικό προωρότητας, οπότε ενδέχεται να παραμείνει στο νοσοκομείο για ένα βράδυ.

Μετεγχειρητικά το παιδί λαμβάνει συστηματικά ανά 6ωρο παυσίπονα (απλό depon) για 12-24 ώρες, ώστε να αποφευχθεί η παραμικρή ενόχληση.

Εντός μερικών ημερών μπορεί να επιστρέψει σε ήπιες δραστηριότητες οι οποίες εξαρτώνται από την ηλικία του παιδιού.

Στην περίπτωση περιεσφιγμένης κήλης με περιεχόμενη έλικα εντέρου που δεν κατέστη δυνατον να αναταχθεί, η χειρουργική αποκτάσταση είναι επείγουσα.

Εάν πρόκειται για την ωοθήκη η αποκατάσταση είναι σχετικά επείγουσα. Εαν προκειται για περιεσφιγμένη κήλη που ανατάχθηκε τελικά με δυσκολία.  Τότε ο ιδανικός χρόνος αποκατάστασης είναι 48 ώρες μετά την ανάταξη.

Προγνωση

Η υποτροπή της κήλης είναι εξαιρετικά σπάνια. Είναι λίγο συχνότερη σε περίπτωση προωρότητας.

Tip: Ενημερωθείτε σχετικά με την διαδικασία της Καρδιοπνευμονικής Ανάνηψης.