Hickman

Ο Hickman σου

Hickman –  Η αντικαρκινική θεραπεία στα παιδιά έχει πλέον γίνει πολύπλοκη κάνοντας χρήση πολλαπλών χημειοθεραπευτικών φαρμάκων.

Η επαναλαμβανόμενες φλεβοκέντησεις, πολύ σύντομα μετά την έναρξη της θεραπείας, εξαντλούν τις διαθέσιμες «φλέβες». Προκαλώντας επιπλέον αγχως και δυσφορία σε παιδιά και γονείς.

Χρειάζεται λοιπόν μια μόνιμη και αξιόπιστη λύση. Αυτή δεν είναι άλλη από τους «μόνιμους» εξωτερικούς με τούνελ (Hickman) ή ενταφιασμένους (Port-a-cath) κεντρικούς φλεβικούς καθετήρες.

Αυτοί αποτελούν πλέον αναπόσταστο κομμάτι της αντιμετώπισης του καρκίνου και ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς των παιδοχειρουργών. Μέσω των συσκευών αυτών γίνονται αιμοληψίες. Χορηγούνται παράγωγα αίματος, χημειοθεραπευτικά φάρμακα, αντιβιοτικά και παρεντερική διατροφή.

«Hickman»

Το 1968 ο Dubrick και συνεργάτες ανακοίνωσαν την αρχική τους εμπειρία στη μακροχρόνια χορήγηση παρεντερικής διατροφής μέσω καθετήρων πολυβινυλίου που είχαν τοποθετηδεί δια της έξω σφαγίτιδας στην άνω κοίλη φλέβα.

Οι καθετήρες αυτοί ήταν ιδιαίτερα άκαμπτοι και ευάλωτοι σε θρομβώσεις και επιμολύνσεις. Το 1973 ο Broviac και συνεργάτες βελτίωσαν τους καθετήρες. Το πέτυχαν  χρησιμοποιόντας την αρκετά πιο εύκαμπτη σιλικόνη η οποία είναι πιό αδρανές υλικό και παρουσιάζει μικρότερη τάση προς τη δημιουργία θρόμβων.

Επίσης ήταν ο πρώτος που εκστόμωσε τον καθετήρα μέσω υποδορίου τούνελ και ενσωμάτωσε ένα «βραχιόλι» (cuff) από Dacron. Το cuff προκαλούσε την διείσδηση/προσεκβολή του υποδόριου ιστού. Με αποτέλεσμα την μείωση των περιστατικών ακούσιας αφαίρεσης του καθετήρα και των λοιμώξεων.

Τέλος, το 1979 ο Hickman και συνεργάτες τροποποίησαν περαιτέρω τους καθετήρες αυτούς προκειμένου να χρησιμοποιούνται και σε ασθενής που υφίστανται μεταμόσχευση μυελού. Τους έκανε λοιπόν φαρδύτερους και με παχύτερο τοίχωμα.

Σήμερα η βιομηχανική μηχανική σε συνεργασία με τους άμεσους χρήστες, ασθενείς και γιατρούς, έχει κάνει σημαντική πρόοδο.  Προσφέρει καθετήρες αδρανείς, εύκαμπτους, ανθεκτικούς, με cuff σχεδιασμένο να αποσπάται.  Με πολλαπλούς αυλούς και σε μεγάλη ποικιλία μεγεθών ώστε να καλύπτουν της ανάγκες όλων των θεραπευτικών σχημάτων από τη νεογνική έως την εφηβική ηλικία.

«Hickman» – Πλεονεκτήματα

Το μεγάλο πλεονέκτημα των «Hickman» είναι η εύκολη και ανώδυνη φλεβική πρόσβαση.  Στα αρνητικά τους περιλαμβάνονται η διαταραχή της αντίληψης του σχήματος του σώματος.  Η συνεχής φροντίδα του εκτεθειμένου καθετήρα εξαιτίας των απαιτούμενων τακτικών αλλαγών της επίδεσης και διεκπλύσεων του αυλού τους. Καθώς επίσης ο αποκλεισμός του μικρού ασθενούς από έναν αριθμό δραστηριοτήτων.

Ενδεικτικό είναι πως σε μελέτη που έγινε για να διαπιστωθεί η αποδοχή του καθετήρα από τους ασθενείς και το περιβάλλον τους, παρά το γεγονός ότι η επισήμανση των μειωνεκτιμάτων του ήταν γενικευμένη, η συντριπτική πλειοψηφία συνιστούσε την τοποθέτηση και χρήση του.

Περιγραφή του καθετήρα – Τεχνικές τοποθέτησης

Όσον αφορά τον «οικοδεσπότη» λοιπόν, τον μικρό ασθενή, ο καθετήρας θεωρητικά μπορεί να χωριστεί σε 3 μέρη (εικ.1).

Το πρώτο είναι αυτό που βλέπει να βγαίνει από κάποιο σημείο του στήθους και έχει το καθήκον να φροντίζει.

Το δεύτερο είναι αυτό που δεν βλέπει αλλά μπορεί να ψηλαφήσει να «τρέχει» κάτω από το δέρμα έως το σημείο εισόδου στο αγγείο.

Τέλος το τρίτο είναι αυτό που ούτε βλέπει ούτε ψηλαφά γιατί πορεύεται μέσα στις φλέβες έως και πάνω από την καρδιά.

Ο μόνος τρόπος να ελεγξουμε αυτό το 3ο μέρος είναι με την ακτινογραφία θωρακίσε Γι’ αυτό και ο κατασκευαστής έχει φτιάξει το καθετήρα από ακτινοσκιερό υλικό. Σημαντικό είναι να επισημάνουμε πως το 2ο μέρος φιλοξενεί το cuff. Συνήθως τοποθετείται είτε κοντά στο σημείο εξόδου είτε στη μεσότητα του τούνελ.

Δύο τεχνικές τοποθέτησης

Υπάρχουν δύο τεχνικές τοποθέτησης. Η διαδερμική και η ανοιχτή. Η πλέον διαδεδομένη, η διαδερμική χρησιμοποιεί ως επί το πλείστον την υποκλείδιο φλέβα που βρίσκεται όπως δηλώνει το όνομα της κάτω από τη κλείδα ή την έσω σφαγίτιδα φλέβα στον τράχηλο.

Απαιτείται μία μικρή τομή 2 χιλ. στο ανάλογο σημείο για πρόσβαση στην φλέβα. Άλλη μια περίπου 0.5 εκ. στο στήθος ως πύλη εξόδου του καθετήρα.

Τα πλεονέκτημα της μεθόδου είναι ότι απαιτεί μικρό εγχειρητικό χρόνο. Επιτρέπει την χρήση του ίδιου αγγείου πάνω από μία φορές εάν χρειαστεί και έχει ανώτερο αισθητικό αποτέλεσμα χωρίς να έχει υψηλότερο ποσοστό επιπλοκών.

Η έταιρη μέθοδος είναι η ανοιχτή.  Απαιτεί μικρή τομή στον τράχηλο (περίπου 3 – 4 εκ.) ώστε να αποκαλυφθεί η έσω ή η έξω σφαγίτιδα φλέβα. Άλλη μία τομή στο στήθος ως πύλη εξόδου του καθετήρα.

Η μέθοδος αυτή έχει το πλεονέκτημα του άμεσου ελέγχου του αγγείου και έχει θέση σε περίπτωση ανατομικών παραλλαγών που δυσκολέυουν τη διαδερμική προσέγγιση.

Φροντίδα

Αυτό αποτελεί το δύσκολο κομμάτι για τον ασθενή και ο λόγος που συχνά στη συνείδηση του κατατάσει τον καθετήρα στα βασανάκια του. Έτσι:

Για τις πρώτες 6 εβδομάδες θα πρέπει να αποφευχθεί η έντονη δραστηριώτητα.

Ο καθετήρας θα πρέπειν να φέρει επίδεση ΠΑΝΤΑ.

Ο καθετήρας θαπρέπει να είναι “δεμένος” με επίδεση κοχλειοειδώς (εικ.2).

Τα ράμματα συγκρατούν τον καθετήρα για περίπου 4 εβδομάδες.  Το cuff που αναλαμβάνει το καθήκον της συγκράτησης μετά τις 4 εβδομάδες, είναι φτιαγμένο να αποσπάται όταν εφαρμόζεται συγκεκριμένη δύναμη. Άρα ο καθετήρας θα πρέπει να προστατεύεται από αδικαιολόγητα τραβήγματα.

Για τις πρώτες 7 ημέρες η επίδεση και προφανώς ο καθετήρας δε θα πρέπει να διαβραχούν καθόλου.

Γενικά ο καθετήρας και η επίδεση δε θα πρέπει ποτέ να εμβαπτίζονται σε νερό (μπανιέρα, θάλασσα).

Μετά τις 7 πρώτες ημέρες ο καθετήρας και η επίδεση μπορεί να διαβραχούν (ντουζ) αλλά κατόπιν θα πρέπει να αλλαχθεί η επίδεση το ταχύτερο δυνατόν.

Θα πρέπει να αλλάζεται συχνά η επίδεση του καθετήρα (τουλάχιστόν 3 φορές τηνεβδομάδα) με άσηπτη τεχνική. Ο αυλός του καθετήρα θα πρέπει να «ξεπλένεται» είτε με διάλυμα ηπαρίνης ή με φυσιολογικό ορό. Εάν πρόκειται για καθετήρες τύπου Groshong, μετά από κάθε θεραπεία, ή καθε 24-72 ώρες (Groshong 1-7 ημέρες).

Επιπλοκές – Hickman

Καμία χειρουργική πράξη δεν είναι χωρίς επιπλοκές. Η τοποθέτηση καθετήρων Hickman δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα.

Το ευτύχημα είναι πως η εμφάνιση των σοβαρών επιπλοκών είναι εξαιρετικά σπάνια, κάτω του 2-3%. Αντιθέτως οι επιπλοκές που σχετίζονται με τη χρήση είναι αρκετά πιο συχνές. Οι λοιμώξεις φτάνουν στο 20% και η απόφραξη από θρόμβο έως 30%.

Οι λοιμώξεις, οι σχετιζόμενες με κεντρικούς φλεβικούς καθετήρες περιλαμβάνουν την εμφάνιση βακτηριδίων ή μυκήτων στην κυκλοφορία του αίματος με ή χωρίς σοβαρά κλινικά συμπτώματα (σηψαιμία ή βακτηριαιμία), φλεγμωνή του υποδόριου τούνελ και τέλος φλεγμωνή της πύλης εξόδου.

Οι βακτηριαιμία ενδέχεται να αντιμετωπισθεί με ενδοφλέβια αντιβιοτική αγωγή μόνο. Οι λοιμώξεις από μύκητες όπως και οι «τουνελίτιδες» συνήθως απαιτούν και την απομάκρυνση του καθετήρα.

Η συχνότερη αιτία απόφραξης είναι η παρουσία θρόμβου στην άκρη του καθετήρα. Αυτό μπορεί να αντιμετωπισθεί με τη χρήση διαλυμάτων ηπαρίνης ή μιας πιο εξελιγμένης, αλλά λιγότερο αθώας ουσίας θρομβόλυσης, του tissue Plasminogen Activator (tPA).

Τα ποσοστά επιτυχούς “διάσωσης” των καθετήρων με τις μεθόδους αυτές είναι αρκετά υψηλά. Η λύση των θρόμβων αποκτά ιδιαίτερη σημασία στην περίπτωση ανθεκτικών ή επαναλαμβανόμενων επεισοδίων βακτηριαιμίας καθώς αποτελούν το απόρθητο, στα αντιβιοτικά, λημέρι και ορμητήριο των μικροβίων.

Μια σημαντική και όχι πολύ σπάνια επιπλοκή (7%), που προκαλεί ιδιαίτερη αναστάτωση, είναι η ακούσια μετακίνηση ή και απομάκρυνση του καθετήρα.

Κάτι τέτοιο έχει σαν συνέπεια αιμορραγία από την πύλη εξόδου, στη περίπτωση απομάκρυνσης και δυσλειτουργία ή και εγχειση ουσιών στον υποδόριο ιστό σε περίπτωση μετακίνησης.

Η έγχειση χημειοθεραπευτικών παραγόντων στο υποδόριο ενδέχεται να προκαλέσει σημαντική βλάβη τοπικά και καθυστέρηση στην πρόοδο της θεραπείας συνολικά.

Δεν πρέπει βέβαια να παραβλευθεί και το γεγονός ότι σε περίπτωση απομάκρυνσης/μετακίνησης θα πρέπει ο ασθενής να υποβληθεί σε νέα χειρουργική επέμβαση. Πράγμα που όπως προαναφέρθηκε δεν είναι τελείως αθώο.

Σωστή εκπαίδευση προσωπικού & γονέων

Μελέτες έχουν δείξει πως η σωστή εκπαίδευση προσωπικού και γονέων μειώνουν σημαντικά τις επιπλοκές. Η σωστή εκπαίδευση περιορίζει τις λοιμώξεις και την μετακίνηση των καθετήρων. Συμβάλει στην έγκαιρη αναγνώριση θρομβώσεων ώστε να δοθεί η ευκαιρία για αποτελεσματική αντιμετώπιση τους.

Εν κατακλείδι η πρόοδος στον τομέα του βιομηχανικού σχεδιασμού και η ενσωμάτωση νέων αδρανών υλικών έχουν σαν αποτέλεσμα την κατασκευή ασφαλέστερων καθετήρων. Ανθεκτικών και με μικρότερη τάση για δημιουργία θρόμβων. Επιπλέον η χειρουργική συμβάλλει εξελίσοντας ασφαλέστερες, ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές.

Τέλος μεγάλη βαρύτητα δίδεται πλέον στην εκπαίδευση προσωπικού και κυρίως γονέων καθώς πέραν από οτιδήποτε άλλο η γνώση και η εμπλοκή συμφιλιώνει.

Tip: Ενημερωθείτε σχετικά με την Παιδοχειρουργική Ογκολογία!

Kαρδιοπνευμονική Ανάνηψη

Kαρδιοπνευμονική Ανάνηψη

Kαρδιοπνευμονική Ανάνηψη- Η γνώση βασικών αρχών παροχής αναζωογόνησης σε παιδιά στην περίπτωση ανακοπής έχει καταστεί πλέον στο δυτικό κόσμο, μέρος της διαδικασίας της βασικής εκπαίδευσης.

Η αναγνώριση των κλινικών σημείων ανακοπής και η παροχή βοήθειας εγκαίρως, βελτιώνει τις πιθανότητες του βαρέως πάσχοντως μικρού ασθενούς να φτάσει σε κέντρο όπου μπορεί να παρασχεθεί εξειδικευμένη βοήθεια και κατ’επέκταση μειώνει τις όψιμες επιπλοκές.

Εφαρμόζοντας τις βασικές τεχνικές που περιγράφονται παρακάτω ένας μη ειδικός, πολίτης/διασώστης, μπορεί να υποστηρίξει τις ζωτικές αναπνευστικές και κυκλοφορικές λειτουργίες ενός παιδιού σε ανακοπή χωρίς να διαθέτει ειδικό εξοπλισμό.

Ξεκινώντας θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως το παιδί δεν είναι ένας μικρός ενήλικας και δε θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοιος. Υπάρχουν σημαντικές διαφορές στη φυσιολογία του παιδιού καθώς κατ’επέκταση και στα αίτια που προκαλούν ανακοπή στους μικρούς ασθενείς. Επομένως κρίνεται αναγκαία η διαμόρφωση ειδικών πρωτοκόλλων ΚΑΡΠΑ προσαρμοσμένων στην βρεφική και παιδική ηλικία.

Η ανάλυση της διαφορετικής φυσιολογίας και παθοφυσιολογίας ξεπερνά τους στόχους αυτού του κειμένου. Ωστόσο δύο βασικές αρχές χρήσιμες για την κατανόηση των τεχνικών που θα περιγραφούν είναι οι εξής.  Πρώτον, τα παιδιά αδρά διαχωρίζονται σε βρέφη (κάτω του έτους) και παιδιά (από ενός έτους έως την εφηβεία).

Ο διασώστης παρέχει βοήθεια βάσει της εκτίμησης του όσον αφορά την ηλικία του ασθενούς. Εάν μοιάζει με παιδί, αντιμετωπίζεται ως παιδί. Δεύτερον, η καρδιακή ανακοπή σε βρέφη και παιδιά σπάνια οφείλεται σε πρωτογενή καρδιακή νόσο. Αντιθέτως στις περισσότερες περιπτώσεις είναι το αποτέλεσμα υποξίας λόγω ανεπάρκειας του αναπνευστικού (περιγεννητική ασφυξία, εισρόφηση ξένου σώματος, βρογχιολίτιδα, άσθμα κτλ).

Μέθοδος προσέγγισης (Ασφαλής Προσέγγιση) – Kαρδιοπνευμονική Ανάνηψη

Σε κάθε περίπτωση, πολύ περισσότερο σε άγνωστο περιβάλλον, ο διασώστης θα πρέπει να προσεγγίσει το θύμα με ασφάλεια ώστε να μη γίνει και ο ίδιος θύμα.  Στη συνέχεια να απομακρύνει τον ασθενή από συνθήκες που ενέχουν άμεσο κίνδυνο. Ακολούθως ακουμπώντας το ένα χέρι στο μέτωπο του παιδιού ώστε να διατηρηθεί σταθερή η Αυχενική Μοίρα της Σπονδυλικής Στήλης (ΑΣ). Εφαρμόζουμε απτικό ερέθισμα στα άκρα και ταυτόχρονα μιλάμε στον μικρό ασθενή (είσαι καλά;). Ακόμα και τα βρέφη ανταποκρίνονται στο φωνητικό ερέθισμα κι ας μην καταλαβαίνουν. Πολύ σημαντικός παράγοντας στη καλύτερη δυνατή έκβαση προσπάθειας ΚΑΡΠΑ είναι η παρουσία επιπλέον βοήθειας. Πολύ δε περισσότερο, η παροχή εξειδικευμένης βοήθειας στο συντομότερο δυνατό χρόνο. Συνεπώς καλούμε αμέσως σε βοήθεια. Εάν οι διασώστες είναι άνω του ένός, κάποιος καλεί το ΕΚΑΒ και οι λοιποί παρέχουν Kαρδιοπνευμονική Ανάνηψη.

Συνοπτικά:

Approach with care

Free from danger

Evaluate

Shout for Help

Εφόσον δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση στο φωνητικό και απτικό ερέθισμα η εκτίμηση και αντιμετώπιση στηρίζεται στο Α (Airway= Αεραγωγός), Β (Breathing=Αναπνοή), C (Circulation=Κυκλοφορικό).

Αεραγωγός

Η απόφραξη του αεραγωγού, συνηθέστερα από την γλώσσα που έχει πέσει προς τα πίσω (η γλώσσα δεν «γυρίζει», απλά πέφτει προς τα πίσω), ενδέχεται να είναι το πρωτογενές πρόβλημα έτσι ώστε η ανάταξή της να οδηγήσει σε πλήρη ανάνηψη. Η διάνοιξη του αεραγωγού επιτυγχάνεται όταν ο διασώστης βάλει το ένα χέρι στο μέτωπο του παιδιού και το σπρώξει προς τα πίσω.

Ταυτόχρονα ανυψώνει την κάτω γνάθο με τα δύο δάκτυλα του άλλου χεριού προσέχοντας να εφαρμόζει δύναμη στο οστέινο τμήμα κι όχι στα μαλακά μόρια. Επιτυγχάνεται έκταση (κι όχι υπερέκταση) της κεφαλής («θέση όσφρυσης λουλουδιού» λέγεται) που παρασύρει την γλώσσα προς τα εμπρός. Απελευθερώνοντας έτσι τον αεραγωγό.

Στην περίπτωση τραυματισμού, οπότε μπαίνει υποψία κάκωσης της ΑΜΣΣ και προκειμένου να την προστατέψουμε, ενδείκνυται ο χειρισμός της ανάσπασης της κάτω γνάθου. Αυτό επιτυγχάνεται όταν ενώ διατηρούμε την ουδέτερη θέση της κεφαλής. Τοποθετούμε 2-3 δάκτυλα κάτω από τις 2 γωνίες της κάτω γνάθου και ανασηκώσουμε την γνάθω προς τα εμπρός (σαν να ανοίγουμε ένα συρτάρι).

Ο χειρισμός αυτός προφανώς δεν έχει λόγο αλλά και δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε άτομο που διατηρεί μυϊκό τόνο. Δηλαδή έχει τις αισθήσεις του. Μετά τον όποιο χειρισμό διάνοιξης του αεραγωγού ελέγχουμε εάν μέσα στο στόμα υπάρχει ξένο σώμα που μπορούμε να απομακρύνουμε υπό άμεση όραση. Τυφλές σαρωτικές κινήσεις απαγορεύονται.

Ακολούθως πλησιάζουμε το αυτί μας πολύ κοντά στο στόμα του παιδιού και για 10 δευτερόλεπτα (μετράμε ώς το 10) προσπαθούμε να ΔΟΥΜΕ τον θώρακα να εκπτύσεται, και να ΑΙΣΘΑΝΘΟΥΜΕ ή να ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ εκπνεόμενο αέρα.

Εάν δεν ΒΛΕΠΟΥΜΕ, ΑΚΟΥΜΕ ή ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ τότε προχωρούμε στο επόμενο βήμα.

Αναπνοή -Kαρδιοπνευμονική Ανάνηψη

Το επόμενο βήμα είναι το λεγόμενο «φιλί της ζωής». Να εμφυσήσουμε δηλαδή αέρα στους πνεύμονες του παιδιού.

Διατηρώντας πάντα την θέση διάνοιξης αεραγωγού και αφού έχουμε πάρει μια βαθιά αναπνοή. Σφραγίζουμε τα χείλη μας γύρω από το στόμα του παιδιού κλείνοντας ταυτόχρονα τη μύτη και εμφυσούμε αργά (1-1,5 δευτερόλεπτα) αέρα.

Εαν πρόκειται για βρέφος και εφόσον το δικό μας μέγεθος το επιτρέπει, σφραγίζουμε μαζί με το στόμα και τη μύτη του μωρού. Οι αρχικές εμφυσήσεις είναι 5. Είτε θεωρείτε οτι ήταν επιτυχής είτε όχι δεν θα πρέπει να είναι περισσότερες από 5.

Κατά τη διάρκεια της εμφύσησης παρατηρούμε εάν ο θώρακας ανυψώνεται. Εάν όχι, το πιθανότερο είναι πως έχουμε κακή θέση διάνοιξης του αεραγωγού. Επαναπροσαρμόζουμε τη θέση της κεφαλής ώστε να αυξηθεί η έκτασή της. Μεταξύ των εμφυσήσεων ο διασώστης θα πρέπει να απομακρύνεται ελαφρώς και να παίρνει βαθιές αναπνοές.

Κυκλοφορικό -Kαρδιοπνευμονική Ανάνηψη

Ακολούθως η προσοχή στρέφεται στο κυκλοφορικό. Ανεπάρκεια του κυκλοφορικού θεωρούμε πως υφίσταται εάν:

1) κατά τη διάρκεια του προηγούμενου βήματος δεν παρατηρήθηκε καμία κινητικότητα, βήχας ή αναπνοή.

2) έλλειψη κεντρικού σφυγμού. Ο κεντρικός σφυγμός στα μεγαλύτερα παιδιά όπως και στους ενήλικες ελέγχεται εύκολα με ψηλάφιση της καρωτιδικής αρτηρίας, στην αύλακα επί τα έξω του «μήλου του Αδάμ».

Στα βρέφη είναι ευκολότερη η ψηλάφιση είτε της βραγχιονίου αρτηρίας στην εσωτερική πλευρά της βραγχιονίου αύλακας είτε της μηριαίας αρτηρίας στην βουβωνική χώρα.

Εφόσον διαπιστωθεί ανεπάρκεια κυκλοφορικού προχωρούμε σε καρδιακές συμπιέσεις. Οι συμπιέσεις γίνονται αδρά στο κάτω τριτημόριο του στέρνου. Eίτε χρησιμοποιώντας το δείκτη και το μέσο δάκτυλο εάν πρόκειται για μωρό ή την «μπάλα» της παλάμης εάν πρόκειται για μεγαλύτερο παιδί.

Τα μεν δάκτυλα τα τοποθετούμε κάθετα στο στέρνο, τη δε «μπάλα» του χεριού έτσι ώστε τα δάκτυλα να είναι σε έκταση και να μην ακουμπούν στον θώρακα. Όλο το άνω άκρο μας να είναι τεντωμένο και κάθετα τοποθετημένο στο στέρνο. Στόχος είναι οι συμπιέσεις να γίνονται με το βάρος του σώματός μας. Το βάθος της συμπίεσης είναι περίπου αντίστοιχο στο 1/3 της προσθιοπίσθιας διαμέτρου του θώρακα του παιδιού. Ο δε ρυθμός 100 συμπιέσεις το λεπτό.

Ξεκινώντας λοιπόν κάνουμε 30 συμπιέσεις με ρυθμό 100/λεπτό. Αμέσως μετά γυρίζουμε στην αναπνοή και δίνουμε 2 εμφυσήσεις, μετά ξανά 30 συμπιέσεις κοκ. Θα πρέπει να επισημανθεί πως η εναλλαγή μεταξύ εμφυσήσεων και συμπιέσεων θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο γρήγορη.

Το ιδανικό βέβαια θα ήταν να υπάρχουν 2 διασώστες. Ένας για τις εμφυσήσεις και ένας για τις συμπιέσεις. Κατά τη διάρκεια των συμπιέσεων καλό θα ήταν το ελεύθερο χέρι να παραμένει στο μέτωπο του παιδιού. Διατηρώντας κατά το δυνατόν τη θέση απελευθέρωσης του αεραγωγού κι αυτό προκειμένου να εξασφαλισθεί η ταχύτητα εναλλαγής.

Καλώντας το ΕΚΑΒ

Μόλις συμπληρώσουμε 4 τέτοιους κύκλους 30:2, περίπου 1 λεπτό δηλαδή, εάν δεν έχει εμφανισθεί βοήθεια θα πρέπει να διακόψουμε την προσπάθειά μας και να αναζητήσουμε εκ νέου βοήθεια, αυτή τη φορά καλώντας το ΕΚΑΒ.

Στην επικοινωνία μας θα πρέπει να είμαστε σαφείς και σύντομοι ως προς την ταυτότητα μας, την ακριβή θέση μας. Κυρίως δεν θα πρέπει να κλείσουμε το τηλέφωνο εαν δεν το κλείσουν από το ΕΚΑΒ πρώτα. Αφού ολοκληρώσουμε την επικοινωνία μας γυρνάμε ξανά στο παιδί και συνεχίζουμαι τους κύκλους 30:2.

Κλείνοντας θα πρέπει να επισημανθεί πως η Kαρδιοπνευμονική Ανάνηψη είναι κάτι που δημιουργεί σημαντικό stress ακόμα και σε επαγγελματίες υγείας. Η αυτοματοποίηση λοιπόν των κινήσεων και η εξοικίωση με τον αλγόριθμο της είναι εξαιρετικά σημαντικές προκειμένου σε τέτοιες συνθήκες να μην διστάσουμε να εφαρμόσουμε ΚΑΡΠΑ και να είμαστε όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικοί.

Tip: Ενημερωθείτε για την «Εισρόφηση Ξένου Σώματος»

Εισρόφηση ξένου σώματος

Εισρόφηση ξένου σώματος

Εισρόφηση ξένου σώματος.  Σπάνια είμαστε μάρτυρες της στιγμής της απόφραξης με συνέπεια να μην γνωρίζουμε την ουσία που την προκάλεσε. Ωστόσο μπαίνει ισχυρά η υποψία του συμβάντος, όταν σε ένα υγιές παιδί εμφανισθεί αιφνίδια αναπνευστική δυσχέρεια, βήχας, καθώς και διάφοροι ήχοι που υποδηλώνουν πνιγμονή (όπως εισπνευστικός ή εκπνευστικός συριγμός)

Τα παιδιά που συχνότερα καταλήγουν από εισρόφηση ξένου σώματος είναι προσχολικής ηλικίας.  Το δε ξένο σώμα συνήθως είναι τροφή. Η διάγνωση στην εισρόφηση ξένου σώματος σπανίως είναι εμφανής. Ωστόσο τίθεται ισχυρά η υποψία όταν σε, μέχρι εκείνη τη στιγμή, υγιές παιδί εμφανισθεί αιφνίδια αναπνευστική δυσχέρια με βήχα και ήχους πνιγμονής ή σιγμό.

Εφόσον το ξένο σώμα είναι ορατό, απομακρύνεται με προσοχή. Οι τυφλές κινήσεις σάρρωσης απαγορεύονται καθώς ενδέχεται να σπρώξουν το ξένο σώμα βαθύτερα ή να προκαλέσουν τραυματισμό και αιμορραγία του ευαίσθητου παιδικού βλεννογόνου.

Ακολούθως, εφόσον ο βήχας είναι αποτελεσματικός, το μόνο που κάνουμε είναι να συμπαραστεκόμαστε ήρεμα στο θύμα το οποίο και παρακινούμαι να συνεχίσει να προσπαθεί, ήρεμα κατά το δυνατόν.  Να εισπνεύσει για να συνεχίσει να βήχει αποτελεσματικά.

Ο βήχας θεωρείται αποτελεσματικός όταν το παιδί μπορεί να μιλήσει, κλάψει και γενικά εισπνεύσει μεταξύ των προσπαθειών. Σε αυτή τη φάση τα όποια χτυπήματα στην πλάτη και πολύ περισσότερο παρότρυνση να πιεί το παιδί νερό, όπως συνηθίζεται, μόνο κακό μπορούν να κάνουν.

Όταν το παιδί περάσει στη φάση του αναποτελεσματικού βήχα (δλδ μειούμενης έντασης ή σιωπηλός) και το παιδί δεν μπορεί να κλάψει, μιλήσει ή γίνει κυανωτικό και φαίνεται να χάνει τις αισθήσεις του, καλούμε άμεσα σε βοήθεια και ξεκινούμαι ενεργό πλέον παρέμβαση. Αδρά χωρίζουμε τα παιδιά σε 2 ηλικίες ομάδες. Σε βρέφη (έως 12 μηνών) και σε παιδιά (όλες οι υπόλοιπες ηλικίες).

Προφανώς δε θα μπορέσουμε να ρωτήσουμε το παιδάκι που πάσχει «πόσων ετών είσαι». Ωστόσο η αδρή εκτίμηση σας της ηλικίας του αρκεί. Η γενική αρχή που ισχύει σε περιπτώσεις καρδιοαναπνευστικής αναζοωγόνησης είναι: ότι μοιάζει με παιδί είναι παιδί, ότι μοιάζει με βρέφος είναι βρέφος.

ΒΡΕΦΟΣ – Εισρόφηση Ξένου Σώματος

Με αισθήσεις και αναποτελεσματικό βήχα:

Γυρίζουμε το βρέφος μπρούμυτα με κλίση κεφαλής προς τα κάτω. Εφαρμόζουμε 5 πλήξεις στην πλάτη (ανάμεσα στα οστά της ωμοπλάτης) με την «μπάλα» της παλάμης.

Εάν δε λυθεί η απόφραξη επαναφέρουμε το βρέφος ανάσκελα.  Με τα δυό μας δάκτυλα εφαρμόζουμε 5 συμπιέσεις στο κατώτερο ήμισυ του στέρνου. Περίπου 1/3 βάθος της προσθιοπίσθιας διαμέτρου του στήθους.

Εαν εξακολουθεί το πρόβλημα επανεκτιμούμαι το στόμα. Συνεχίζουμε τους κύκλους πλήξεων/συμπιέσεων έως ότου είτε λυθεί η απόφραξη ή το βρέφος χάσει της αισθήσεις του.

Χωρίς αισθήσεις:

Εφαρμόζουμε καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ). Με μόνη διαφορά την επανεκτίμηση της στοματικής κοιλότητας μετά από κάθε κύκλο θωρακικών συμπιέσεων.

ΠΑΙΔΙ – Εισρόφηση Ξένου Σώματος

Με αισθήσεις και αναποτελεσματικό βήχα:

Στα μεγαλύτερα παιδιά εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε τις 5 πλήξεις στην πλάτη . Είτε ξαπλώνοντας το παιδί μπρούμυτα στα γόνατά μας ή στα μεγαλύτερα παιδιά υποβαστάζοντάς τα σε καθιστή ή όρθια, ελαφρώς επικλινή προς τα εμπρός, θέση.

Εφόσον το πρόβλημα παραμένει εφαρμόζουμε το χειρισμό Heimlich, δλδ κοιλιακές ώσεις. Ο διασώστης παίρνει θέση πίσω από το παιδί .Εφόσον η διαφορά ύψους το επιβάλλει είτε γονατίζει με το παιδί όρθιο ή στέκεται όρθιος με το παιδί πάνω σε καρέκλα ή απλά ανασηκώνει το παιδί. Το ένα χέρι σχηματίζει γροθιά που τοποθετείται ανάμεσα στον ομφαλό και το στέρνο και τοποθετεί το άλλο χέρι πάνω στη γροθιά.

Ακολούθως εφαρμόζονται 5 απότομες ώσεις προς τα μέσα και άνω. Εάν το παιδί δε μπορεί να υποστηριχθεί σε όρθια θέση τότε τοποθετείται ανάσκελα. Ο διασώστης παίρνει θέση ιππαστί, τοποθετεί τη «μπάλα» του χεριού μεταξύ ομφαλού και στέρνου με την παλάμη του άλλου χεριού πάνω από την πρώτη.

Ακολουθεί επανεκτίμηση και συνέχιση των κύκλων έως ότου είτε λυθεί η απόφραξη ή το παιδί χάσει τις αισθήσεις του.

Χωρίς αισθήσεις:
Εφαρμόζουμε καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ) για παιδιά.  Με μόνη διαφορά την επανεκτίμηση της στοματικής κοιλότητας μετά από κάθε κύκλο θωρακικών συμπιέσεων.

Εφόσον το παιδί αναπνέει πλέον αποτελεσματικά τοποθετείται σε θέση ανάνηψης στο πλάι και παρακολουθείται.

Tip: Ενημερωθείτε για το πως αντιμετωπίζουμε περιπτώσεις πνιγμού.

πνιγμός

Πνιγμός

Πνιγμός ορίζεται ως η αναπνευστική ανεπάρκεια που προκαλείται από εμβάπτιση ή βύθιση σε υγρό στοιχείο και βρίσκεται στην κορυφή των αιτιών θανάτων παιδιών που οφείλονται σε ατύχημα. Προφανώς το πρόβλημα παρουσιάζεται ενισχυμένο σε χώρες με μεγάλο μήκος ακτών όπως η πατρίδα μας.

Η πρόληψη είναι η καλύτερη αντιμετώπιση – Πνιγμός

Η καλύτερη αντιμετώπιση εμφανέστατα είναι η πρόληψη. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πλειοψηφία των πνιγμών συμβαίνουν σε πισίνες, τεχνητές λιμνούλες κτλ και σε μικρό βάθος νερού. Η επιτήρηση των παιδιών σε τέτοιους χώρους και η φύλαξη τους όπου είναι δυνατόν ώστε να μην είναι προσβάσιμοι σε παιδιά χωρίς την παρουσία ενήλικου ατόμου θα προλάμβανε μεγάλο ποσοστό αυτών των θανάτων.

Πώς αντιμετωπίζω ένα επεισόδιο πνιγμού;

H αντιμετώπιση επεισοδίου πνιγμού βασίζεται στο τρίπτυχο:

βασική υποστήριξη της ζωής (ΚΑΡΠΑ),
προστασία της Αυχενικής Μοίρας Σπονδυλικής Στήλης (ΑΜΣΣ),
διαχείριση της υποθερμίας.
Πιο αναλυτικά:

1. Βασική υποστήριξη της ζωής (ΚΑΡΠΑ) – Πνιγμός

H έγκαιρη εφαρμογή ΚΑΡΠΑ, συνδέεται και με καλύτερο τελικό αποτέλεσμα. Το πόσο ζωτικής σημασίας είναι ο χρόνος εφαρμογής ΚΑΡΠΑ τονίζεται από το γεγονός ότι υπάρχει η σύσταση για εφαρμογή της ακόμα και κατά τη διάρκεια της απομάκρυνσης από το νερό.

Συνεπώς σε παιδί απνοϊκό / άσφυγμο εφαρμόζεται ΚΑΡΠΑ και τίποτα άλλο. Αγνοήστε τυχόν κραυγές που θα σας καλούν να «βγάλετε το νερό από τα πνευμόνια» ή «το στομάχι». Από τους πνεύμονες δε βγαίνει, από το στομάχι αν βγει σε αυτήν τη φάση το μόνο που θα κάνει είναι να επιδεινώσει την κατάσταση εαν το θύμα εισροφήσει ΚΑΙ γαστρικό περιεχόμενο!

Αντιθέτως στη φάση ανάνηψης ενδέχεται να βγει ακούσια γαστρικό περιεχόμενο οπότε θα πρέπει να προστατέψουμε το παιδί από το ενδεχόμενο εισρόφησης είτε στρέφοντας το προς το πλάι ή εαν βρίσκεται σε φορείο, τραπέζι κτλ ανασηκώνοντας την επιφάνεια αυτή από την πλευρά που βρίσκονται τα πόδια.

2. Προστασία της Αυχενικής Μοίρας Σπονδυλικής Στήλης (ΑΜΣΣ)

Εάν δεν είσαστε σίγουροι για το τι συνέβη ακριβώς ή αν αυτό που συνέβη βάζει την υποψία κάκωσης της ΑΜΣΣ διαχειριστείτε το περιστατικό με δεδομένο ότι υπάρχει βλάβη και προστατέψτε την ΑΜΣΣ.

3. Διαχείριση της υποθερμίας

Απομακρύνετε τα βρεγμένα ρούχα και ζεστάνετε το παιδί.

Tέλος εάν το παιδί δεν έχει τις αισθήσεις του αλλά έχει αυτόματη αναπνοή και σφυγμό βάλτε το σε θέση ανάνηψης που είναι οποιαδήποτε άνετη για το παιδί θέση το διατηρεί στο πλάι του. Έτσι θα αποφευχθεί εισρόφηση τυχόν εμετού από το ενδεχομένως γεμάτο με νερό στομάχι του.

Tip: Ενημερωθείτε πως αντιμετωπίζουμε ένα περιστατικό εγκαύματος.

αιμορραγία

Αιμοραγία

Η αιμορραγία από τραύματα, οποιασδήποτε έκτασης και μορφής, αντιμετωπίζονται με έναν και μόνο τρόπος.

Αυτός είναι η επίμονη εφαρμογή πίεσης με γάζα, πετσέτα ή ότι άλλο σας βρίσκεται, ακόμα και με γυμνό χέρι αν δεν υπάρχει τίποτα άλλο διαθέσιμο.

Δεν θα πρέπει να επιτρέψετε στην θέα του αίματος να σας πανικοβάλει και να σας καθηλώσει σε κατάσταση απραξίας.

Ακόμα και ένα μικρό τραύμα μπορεί να έχει ως συνέπεια σημαντική αιμορραγία για το παιδί σας και θα ήταν κρίμα να συμβεί αυτό όταν η αντιμετώπιση είναι τόσο απλή.

Αντιμετωπίζοντας την Αιμορραγία

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων η αιμορραγία σταματά με επίμονη, σφιχτή πίεση για 3 περίπου λεπτά.

Ακολούθως απομακρύνετε τυχόν εμφανή ξένα σώματα, ρίχνετε λίγο αντισηπτικό, καλύτερα ποβιδόνη (Betadine) και εφαρμόζετε σφιχτή επίδεση.

Η επίδεση γίνεται τυλίγοντας τον επίδεσμο από την περιφέρεια προς το κέντρο. Εφόσον πρόκειται για τραυματισμένο άκρο, μεταφέρετε το παιδί με το άκρο ψηλά.

Αν η επίδεση εμποτιστεί με αίμα μην την απομακρύνετε για την αντικαταστήσετε με νέα.

Καλύτερα να τοποθετήσετε τη νέα επάνω από την παλαιά κι ας είναι εμποτισμένη και να συνεχίσεται να εφαρμόζετε πίεση.

Αποφύγετε να βάλετε στο τραύμα οτιδήποτε είναι δύσκολο στην συνέχεια να απομακρυνθεί, διότι επίπονες προσπάθειες καθαρισμού μπορεί να επανεκκινήσουν την αιμορραγία.

Tip: Μάθετε περισσότερα σχετικά με τις περιπτώσεις φίμωσης.

Παιδοχειρουργική ογκολογία

Παιδοχειρουργική ογκολογία

Στην Παιδοχειρουργική Ογκολογία, η αντιμετώπιση του Παιδιατρικού Καρκίνου επιδεικνύει τις τελευταίες δεκαετίες άλματα προόδου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη θεαματική βελτίωση τόσο του ποσοστού θεραπείας των μικρών ασθενών όσο και της ποιότητας ζωής κατά τη διάρκεια και μετά τη θεραπεία.

Στη βελτίωση αυτή έχουν συμβάλλει οι εξελίξεις σε διαφόρους τομείς που σχετίζονται με αυτή τη σύνθετη προσπάθεια. Αν κάτι έχει όμως εμπεδωθεί πλέον βαθιά είναι πως για να επιτευχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα απαιτείται η αρμονική, συνεχείς συνεργασία όλων των μελών μιας πολυπληθούς ομάδας.

Τα σύνθετα διεθνή πρωτόκολλα έχουν δομηθεί επάνω σε αυτήν την παραδοχή. Κάθε μέλος της ομάδας θα πρέπει να είναι έτοιμο να συμβάλλει τη σωστή στιγμή και με τον κατάλληλο τρόπο.  Τόσο στα πλαίσια του πρωτοκόλλου, αλλά και προκειμένου να αντιμετωπίσει τα ειδικά προβλήματα που ανακύπτουν και αποτελούν πάντα μια ιδιαίτερη πρόκληση.

Ο ρόλος του Παιδοχειρουργού στην Παιδοχειρουργική Ογκολογία

Βασικό και ως εκ τούτου αναπόσπαστο μέρος της ομάδας είναι ο Παιδοχειρουργός. Οφείλει να είναι αποτελεσματικός και να ξέρει με ακρίβεια το ΠΟΤΕ, το ΠΩΣ και το ΠΟΣΟ. Η εποχή που η χειρουργική δεινότητα από μόνη της επαρκούσε έχει παρέλθει.

Ο Παιδοχειρουργός πρέπει να γνωρίζει τις ιδιαιτερότητες της κάθε νεοπλασίας καθώς και του σχετικού θεραπευτικού πρωτοκόλλου, προκειμένου να συνεισφέρει χωρίς να βλάπτει.

Καθετήρας – Παιδοχειρουργική Ογκολογία

Τα καθήκοντα του χειρουργού όγκων ξεκινούν από την διαχείριση των, σημαντικών για τη θεραπεία, Κεντρικών Φλεβικών Καθετήρων που αποτελούν τον καλύτερο φίλο του μικρού ασθενούς. Η σωστή, απροβλημάτιστη λειτουργία τους προσφέρει άνεση, ασφάλεια και κυρίως απρόσκοπτη συνέχεια της θεραπείας.

Θα πρέπει λοιπόν να επιλεγεί ο καθετήρας που εξυπηρετεί όσο το δυνατόν καλύτερα τις ανάγκες θεραπείας ανά ασθενή. Αυτό με το μικρότερο όμως, κατά το δυνατόν, κόστος για την ποιότητα ζωής.

Οι επιλογές είναι πλέον ευτυχώς πολλές. Υπάρχουν οι καθετήρες τύπου PICC, Hickman/Broviac ή Port-a-cath ώστε να εξυπηρετούνται όλοι οι ασθενείς και η θεραπεία να μην φτάνει ποτέ σε αδιέξοδο εξαιτίας της απουσίας επαρκούς φλεβικής πρόσβασης.

Η δε τοποθέτηση μπορεί να γίνει με σύγχρονους τραυματικούς. Ελάχιστα επεμβατικούς τρόπους υπό είτε ακτινοσκοπική ή υπερηχογραφική καθοδήγηση, που εξασφαλίζουν ελευθερία πόνου, άριστο αισθητικό αποτέλεσμα και ελάχιστη “ταλαιπωρία” ιστών και μεγάλων αγγείων.

Βιοψία

Μέρος των καθηκόντων του Χειρουργού Όγκων είναι η βιοψία. Ανάλογα με τους τύπους νεοπλασιών που συμπεριλαμβάνονται στη διαφοροδιάγνωση, αλλάζει δραματικά ο χρόνος και η τεχνική προσέγγισης, η θέση προσπέλασης ακόμα και η ποσότητα ιστού που απαιτείται.

Για παράδειγμα το αν η λήψη ιστού θα γίνει δια βελόνης (FNA ή core), ελάχιστα επεμβατικά ή ανοιχτά δεν μπορεί να θεωρηθεί ποτέ ως δεδομένο και αλλάζει ανα τύπο νεοπλασίας. Η δε θέση προσπέλασης σχετίζεται άμεσα με τον προγραμματισμό, βάσει διαφοροδιάγνωσης, της τελικής εξαίρεσης ώστε να επιτυγχάνεται το ιδανικό αισθητικό αποτέλεσμα αλλά κυρίως προκειμένου να αποφευχθούν ατυχή περιστατικά διασποράς.

Αφαίρεση Όγκων – Παιδοχειρουργική Ογκολογία

Προφανώς, κύριο καθήκον του χειρουργού αποτελεί η αφαίρεση των όγκων. Εδώ το ΠΟΤΕ προσδιορίζεται με ακρίβεια από το πρωτόκολλο, όπου τα περιθόρια αποκλείσεων είναι ελάχιστα. Οι ογκολογικοί ασθενείς πρέπει να έχουν απόλυτη προτεραιότητα.

Το ΠΩΣ υπαγορεύεται από τις ιδιαιτερότητες του κάθε όγκου. Ποιος είναι εύθρυπτος, ποιος διηθητικός και ποιος απωθεί, παίζει σημαντικό ρόλο στο σχεδιασμό και διαχείριση του κάθε όγκου.

Τέλος αποφασιστικής σημασίας είναι το ΠΟΣΟ. Πόσο επιθετικός επιτρέπεται να είναι ο χειρουργός; Πότε δηλαδή επιτρέπεται η «θυσία» οργάνων και πότε είναι μη αποδεκτή. Πότε είναι σημαντική η απαραβίαστη εκτομή του συνόλου και πότε όχι. Πότε απαιτείται επιθετικότητα και πότε απαιτείται συντηρητική εκτομή.

Πρόκειται για παραμέτρους ζωτικής σημασίας. Δυστυχώς στην Παιδοχειρουργική Ογκολογία μικρές λεπτομέρειες έχουν συχνά μεγάλο αντίκτυπο.  Τόσο στη συνολική πρόγνωση όσο και στην ποιότητα ζωής του ασθενούς.

Τέλος μέρος της καθημερινότητας της χειρουργικής ομάδας είναι η αντιμετώπιση των επιπλοκών της θεραπείας. Λόγω των ιδιαιτεροτήτων τους, διαφορετική από την συνηθισμένη είναι και η αντιμετώπιση τους. Εδώ η επιθετικότητα δεν έχει θέση.  Σε αντίθεση με τη γνώση της παθολογίας που με τη σειρά της πάει χέρι χέρι με την ψυχραιμία.

Έχοντας δουλέψει σε μεγάλο παιδο-ογκολογικό κέντρο των ΗΠΑ είμαι σε θέση να υπερηφανευτώ πως στο Νοσοκομείο «Μητέρα» έχει δομηθεί και υποστηρίζεται σε κάθε επίπεδο από τον Όμιλο «Υγεία», γύρω από την ευρύτατης αναγνώρισης Παιδο-ογκολόγο κ. Ελένη Κοσμίδη. Μια πληρέστατη ομάδα που καλύπτει με απόλυτη επάρκεια, πολύ συχνά μάλιστα πρωτοπορώντας, όλες τις απαιτήσεις των σύγχρονων παιδο-ογκολογικών θεραπειών. Είμαστε στην ευχάριστη θέση να μιλάμε ήδη για ένα πραγματικό success story!

Tip: Ενημερωθείτε σχετικά με την Βουβωνοκήλη.

έγκαυμα

Εγκαυμα

Ως έγκαυμα ορίζεται η θερμική βλάβη των ιστών από οποιαδήποτε πηγή θερμότητας. Στα παιδιά η συνηθέστερη αιτία είναι η επαφή με ζεστά υγρά.

Η εγκαυματική νόσος θεωρείται ιδιαιτέρως σοβαρή διότι πολύ συχνά απειλεί τη ζωή.

Η αποκατάσταση στην καλύτερη περίπτωση ταλαιπωρεί τον ασθενή και την οικογένειά του για μεγάλο χρονικό διάστημα.  Στην χειρότερη, έχει ως αποτέλεσμα δυσμορφίες και λειτουργικά προβλήματα.

Η σοβαρότητα εξαρτάται από τη θερμοκρασία της πηγής που προκάλεσε το έγκαυμα και το χρόνο έκθεσης των ιστών σε αυτή και κλινικά μετράται με το βάθος του εγκαύματος(βαθμός) και την έκτασή του.

Ενδεικτικά: Στους 44ºC το έγκαυμα μερικού πάχους για να συμβεί απαιτείται συνεχής επαφή με το υγρό για 6 ώρες, στους 54ºC επαφή 30′ ενώ στους 70ºC λιγότερο από 4′.

Το βάθος στο έγκαυμα.

Ως προς το βάθος τα εγκαύματα χωρίζονται σε:

1) Επιφανειακά (πρώην 1ου βαθμού) όπου το δέρμα είναι ερυθρό και επώδυνο (το σύνηθες ηλιακό έγκαυμα)

2) Μερικού πάχους (πρώην 2ου βαθμού) όπου το δέρμα είναι μάλλον ροζ παρά ερυθρό, φυσαλιδώδες, επώδυνο. Τα μερικού πάχους χωρίζονται περαιτέρω σε επιπολής και εν τω βάθει μερικού πάχους.

3) Ολικού πάχους (πρώην 3ου βαθμού) όπου το δέρμα είναι λευκό, με κέρινη υφή και ανώδυνο.

Ως προς την έκταση, ένας αδρός τρόπος μέτρησης είναι η χρήση της παλάμης του παιδιού ως μέτρο, που έχει υπολογισθεί ότι εκπροσωπεί το 1% της επιφάνειας του σώματος του.

Έγκαυμα & Πρόληψη

Και πάλι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης είναι η πρόληψη. Δεν επιτρέπουμε την ελεύθερη πρόσβαση των παιδιών στο χώρο της κουζίνας, ιδιαίτερα όταν αυτή βρίσκεται σε λειτουργία.

Πολύ περισσότερο δεν μαγειρεύουμε ή φτιάχνουμε τον καφέ μας, το τσάι μας κτλ, με τα παιδιά στην αγκαλιά μας. Δεν πίνουμε τον καφέ μας, το τσάι μας κτλ με τα παιδιά στην αγκαλιά μας.

Δεν βάζουμε δοχεία με ζεστά υγρά στο πάτωμα ή σε τραπέζι με τραπεζομάντηλο που μπορούν τα παιδιά να τραβήξουν. Δοκιμάζουμε το νερό και το ρυθμίζουμε πριν βάλουμε τα παιδιά στην μπανιέρα.

Δεν αφήνουμε το πιστολάκι ανοιχτό ακουμπισμένο ώστε να στοχεύει τα παιδιά. Αποκλείουμε ασφαλώς το τζάκι και δεν αφήνουμε εκτεθειμένα εύλεκτα υλικά.

Τέλος αποκλείουμε όλες τις μπρίζες και δεν αφήνουμε φθαρμένα ή γυμνά ηλεκτροφόρα καλώδια.

Οδηγίες μετά το ατύχημα – Έγκαυμα

Εάν παρόλα αυτά συμβεί το ατύχημα, θα πρέπει να απομακρυνθούν τα ρούχα που καλύπτουν την εγκαυματική επιφάνεια άμεσα και εφόσον αυτή είναι σχετικά μικρή (<10%) να ρίξουμε άφθονο κρύο νερό (όχι παγωμένο) και για όχι πάνω από 10 λεπτά.

Ακολούθως καλύπτουμε ελαφρά με γάζες ή καθαρή πετσέτα το έγκαυμα και απευθυνόμαστε σε υπηρεσίες υγείας.

Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει πως η απώλεια θερμότητος από τις εγκαυματικές επιφάνειες είναι σημαντική και ταχεία οπότε η κάλυψη κατά τη μεταφορά καθώς και το ζεστό περιβάλλον κρίνονται απαραίτητα μέτρα.

Στα πλαίσια των Α’ βοηθειών υπάρχουν πλέον ειδικά gel (Burnshield) και επιθέματα που έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματικά, με υψηλή περιεκτικότητα σε νερό που βοηθούν στο να μειωθεί ο πόνος και να περιοριστεί το έγκαυμα σημαντικά.

Η εφαρμογή τους είναι ανά 2 ώρες για το 1ο 24ωρο και κάνουν πραγματικά καλή δουλειά. Δεν θα πρέπει να λείπουν ποτέ από το κιτ Α’ Βοηθειών μας.

Στην περίπτωση πυρκαγιάς

Ειδική αναφορά θα πρέπει να γίνει στα εγκαύματα από πυρκαγιά. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα πρέπει να μας διαφύγει η πιθανότητα συνοδού τραύματος από έκρηξη, πλήξη από αντικείμενα που πέφτουν ή τραύματος κατά την προσπάθεια διαφυγής.

Προστατεύουμε λοιπόν την Αυχενική Μοίρα Σπονδυλικής Στήλης (ΑΜΣΣ) και εφόσον υπάρχει απώλεια αισθήσεων ελέγχουμε και παρέχουμε βασική υποστήριξη της ζωής τηρώντας τις αρχές της ΚΑΡΠΑ που έχουμε ήδη συζητήσει.

Επίσης ιδιαίτερη σημασία έχουν τα σημεία που υποδεικνύουν εισπνοή καπνού και ζεστού αέρα.

Καψαλισμένο πρόσωπο, μαλλιά κτλ, πτύελα με πρόσμιξη αιθάλης, είναι τέτοια σημεία. Σε αυτήν την περίπτωση η μεταφορά σε νοσοκομείο είναι επείγουσα.

Tip: Πως αντιμετωπίζουμε περιπτώσεις αιμορραγίας.

φίμωση

Φίμωση

Ως φίμωση ορίζουμε τη στένωση της ακροποσθίας (της δερματικής πτυχής στην άκρη του πέους) με αποτέλεσμα την αδυναμία αποκάλυψης της βαλάνου.

Αποτελεί συχνή κατάσταση στα νεογνά (φυσιολογική φίμωση). Ενώ λοιπόν κατά τη γέννηση στα περισσότερα νεογνά η βάλανος δεν αποκαλύπτεται, μόνο το 5% των παιδιών ηλικίας άνω των 3 χρόνων πάσχουν τελικά από συγγενή φίμωση.

Η φίμωση θα πρέπει να διακριθεί απο τις βαλανοποσθικές συμφύσεις οι οποίες είναι αποτέλεσμα της κοινής ανάπτυξης ακροποσθίας/βαλάνου κατά την ενδομήτρια ζωή.

Ο διαχωρισμός ξεκινάει περίπου τον 5ο μήνα της ενδομήτριας ζωής υπο την επίδραση των ανδρογόνων και συνεχίζεται και μετά την γέννηση.

Προοδευτικά και με την πάροδο του χρόνου λύνονται μόνες τους. Συχνός είναι ο εγκλωβισμός σμήγματος μεταξύ ακροποσθίας/βαλάνου (αυτό που ανήσυχες μαμάδες εκλαμβάνουν συχνά ως πύον).

Πέραν της τοπικής καθαριότητας δεν χρήζουν άλλης αντιμετώπισης. Σπάνιες περιπτώσεις τοπικής φλεγμονής (βαλανοποσθίτιδας) ελέγχονται εύκολα με χρήση αντιβιωτικών κρεμών.

Ανάγκη για χειρουργική λύση των βαλανοποσθικών συμφύσεων είναι σπάνια.

Σε μεγαλύτερα παιδιά η φίμωση σε μεγάλο ποσοστό είναι το αποτέλεσμα απότομων χειρισμών, μολύνσεων ή κακής υγειινής της περιοχής (δευτεροπαθής).

Πρέπει λοιπόν να αποφεύγεται η βίαιη διάνοιξη της ακροποσθίας προς αποφυγή τραυματισμού της ακροποσθίας (ουλώδης φίμωση).

Παραφίμωση

Πέραν τούτου η βίαιη διάνοιξη φιμωτικής ακροποσθίας ενδέχεται να έχει σαν αποτέλεσμα παραφίμωση.

Σε αυτή την περίπτωση η στενωτική ακροποσθία δε μπορεί να αναταχθεί στη θέση της, με αποτέλεσμα τη διακοπή της φλεβικής κυκλοφορίας.

Τελικά έχουμε ένα φαύλο κύκλο περαιτέρω διόγκωσης της βαλάνου και σοβαρότερης διαταραχής της αιμάτωσης.

Η παραφίμωση είναι επείγουσα και εξαιρετικά επώδυνη κατάσταση και συχνά η αναταξή της επιτυγχάνεται μόνο στο χειρουργείο.

Παλαιότερες πρακτικές λοιπόν που συνιστούσαν την διάνοιξη απο τους γονείς νωρίς, έχουν εγκαταληφθεί.

Ορθότερο είναι εαν δείτε κάτι που σας ανησυχεί να συμβουλευτείτε τον παιδίατρο σας ή έναν παιδοχειρουργό.

Φίμωση & Χειρουργική αντιμετώπιση

Η χειρουργική αντιμετώπιση της φίμωσης λέγεται περιτομή, και αφορά στην αφαίρεση του στενωμένου τμήματος της ακροποσθίας.

Η αποκατάσταση του χειρουργικού τραύματος μπορεί να γίνει και χωρίς εξωτερικά ράμματα, για βέλτιστο αισθητικό αποτέλεσμα. Στα παιδιά γίνεται υπο γενική αναισθησία.

Ο έλεγχος του μετεγχειρητικού πόνου επιτυγχάνεται με τοπική έγχυση αναισθητικού (πεϊκός αποκλεισμός). Το παιδί βγαίνει απο το νοσοκομείο μετά απο νοσηλεία μερικών ωρών.

Η ηλικία της επέμβασης εξαρτάται απο τον βαθμό της στένωσης. Συνήθως όμως γίνεται στην προσχολική ηλικία και αφού το παιδί έχει πάψει να χρησιμοποιεί πάνες.

Σπάνια και αν υπάρχει μεγάλου βαθμού στένωση με αποτέλεσμα σταγονοειδή ροή ούρων (η ακροποσθία φουσκώνει σαν μπαλόνι στην έναρξη της ούρησης) και πολλαπλά επεισόδια λοίμωξεων είτε τοπικών (βαλανοποσθίτιδας) ή συστηματικών μπορεί να απαιτηθεί περιτομή και στη βρεφική ηλικία.

Tip: Πως αντιμετωπίζουμε περιπτώσεις Σκωληκοειδίτιδας.

ομφαλοκήλη

Ομφαλοκήλη

Η ομφαλοκήλη αποτελεί συγγενή βλάβη του κοιλιακού τοιχώματος και οφείλεται σε ατελή σύγκλειση του ομφαλικού δακτυλίου.

Μέσα από αυτό το έλλειμμα προβάλλει περιεχόμενο της κοιλιάς (επίπλουν ή έντερο) μέσα σε σάκο (κηλικό σάκο). Κατά την γέννηση ο ομφαλικός δακτύλιος είναι φυσιολογικά κλειστός.

Ομφαλοκήλη & Διάγνωση

Η διάγνωση της ομφαλοκήλης είναι κλινική. Γίνεται τις πρώτες μέρες της ζωής ως ένα «φούσκωμα» (έπαρμα), συχνά εντυπωσιακού μεγέθους, στη θέση του ομφαλού, που αυξάνει σε μέγεθος όταν το παιδί κλαίει.

Το γεγονός ότι μεγαλώνει πολύ στο κλάμα δεν θα πρέπει να ανησυχεί τους γονείς.

Πιέζοντας κανείς ελαφρά με το δάχτυλο μπορεί να νιώσει το έντερο να υποχωρεί στην περιτοναϊκή κοιλότητα όπως επίσης και το χάσμα του ομφαλικού δακτυλίου.

Το χάσμα είναι συνήθως μικρό (>cm). Κλείνει μόνο του μέχρι την ηλικία των 2-4 χρονών σε ποσοστό κοντά στο 90%.

Το ενδεχόμενο εγκλωβισμού του εντέρου στην ομφαλοκήλη (περίσφιξη) είναι εξαιρετικά σπάνιο (>1%). Ωστόσο εάν συμβεί χρήζει άμεσης χειρουργικής αποκατάστασης.

Ομφαλοκήλες με χάσμα μεγαλύτερο το >1,5-2 cm είναι απίθανο να υποστρέψουν αυτόματα και μετά την ηλικία των 2 ετών. Θα πρέπει να αντιμετωπισθούν χειρουργικά.

Το ίδιο ισχύει γενικά για κάθε ομφαλοκήλη που δεν έχει υποστρέψει έως την ηλικία των 4 ετών.

Πρακτικές «της γιαγιάς» με τοποθέτηση κέρματος πάνω στην ομφαλοκήλη για να κλείσει γρηγορότερα ή με όποιου άλλου τύπου πιεστική επίδεση θα πρέπει να αποφεύγονται.

Το μόνο αποτέλεσμα που έχουν είναι ο ερεθισμός του λεπτού δέρματος που βρίσκεται πάνω από την κήλη με κίνδυνο να ραγεί.

Ομφαλοκήλη & Αποκατάσταση

Η αποκατάσταση της ομφαλοκήλης γίνεται με μικρή ημικυκλική (ημισεληνοειδή) τομή στο κάτω μέρος του ομφαλού και κλείσιμο του χάσματος.

Το παιδί βγαίνει από το νοσοκομείο μετά από λίγες ώρες νοσηλείας. Μια μικρή γάζα που πιέζει το χειρουργικό τραύμα παραμένει για λίγες μέρες.

Προδιαθεσικοί παράγοντες για την ανάπτυξη ομφαλοκήλης θεωρούνται η μαύρη φυλή, διάφορα γενετικά σύνδρομα και η προωρότητα (νεογνά με Β.Γ

Παρεμφερής κατάσταση που οφείλει να διακριθεί από την ομφαλοκήλη είναι η κήλη της λεύκης γραμμής. Όπου το χάσμα βρίσκεται συνήθως μεταξύ ομφαλού και στέρνου.

Εδώ το «φουσκωματάκι» δεν είναι ευένδοτο. Αυτό που προβάλει δεν είναι έντερο αλλά μάζα λίπους (προπεριτοναϊκό λίπος).

Η περίσφιγξη έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να συμβεί σε σχέση με την ομφαλοκήλη, με αποτέλεσμα τη νέκρωση του λίπους και άσηπτη φλεγμονή.

Γενικά συνιστάται η χειρουργική αντιμετώπιση της κήλης λευκής γραμμής εφόσον ανακαλυφθεί.

Ωστόσο θα πρέπει να αναφερθεί πως και σε αυτό τον τύπο κήλης υπάρχει σε σημαντικό ποσοστό το ενδεχόμενο αυτόματης υποστροφής.

Η χειρουργική αποκατάσταση γίνεται με μικρή επιμήκη μέση τομή που απαιτεί λίγες ώρες νοσηλείας.

Τέλος υπάρχει η παραομφαλική κήλη η οποία όμως είναι εξαιρετικά σπάνια στα παιδιά.

Tip: Πως αντιδρούμε σε περιπτώσεις εισρόφησης ξένου σώματος.

κρυψορχία

Κρυψορχία

Η κρυψορχία αποτελεί την πιο συχνή συγγενή πάθηση του γεννετικού συστήματος στα αγόρια.

Ορίζεται ως η αδυναμία ψηλάφησης του όρχεως μέσα στο όσχεο («σακουλάκι» μέσα στο οποίο βρίσκονται φυσιολογικά οι όρχεις).

Υπολογίζεται ότι το 3-4% των τελειόμηνων αγοριών έχουν κρυψορχία. Ποσοστό που μειώνεται περίπου στο 1% μετά την ηλικία των 6 με 12 μηνών.

Παράγοντες που προκαλούν την Κρυψορχία

Προδιαθεσικοί παράγοντες θεωρούνται η προωρότητα (περίπου 30% των προώρων έχουν κρυψορχία ). Το χαμηλό βάρος γέννησης. Η δίδυμος κύηση και η λήψη ορμονικών σκευασμάτων απο τη μητέρα στην αρχή της κύησης.

Επίσης η κληρονομικότητα φαίνεται να παίζει κάποιο ρόλο στην εμφάνιση της κρυψορχίας (περίπου 20% των παιδιών με κρυψορχία έχουν θετικό οικογενειακό ιστορικό).

Οπως αναφέρθηκε και στην ενότητα της βουβωνοκήλης οι όρχεις σχηματίζονται μέσα στην κοιλιά του εμβρύου περίπου την 6η -7η εβδομάδα. Έπειτα αρχίζουν να μεταναστεύουν προς το όσχεο μετά την 28η εβδομάδα.

Οι παράγοντες που επηρεάζουν αυτήν την κάθοδο προς το όσχεο είναι πολλαπλοί (ορμονικοί, ανατομικοί / μηχανικοί ). Η μη αρμονική συνεργασία μεταξύ τους μπορεί να ανακόψει την κάθοδο του όρχεως σε οποιοδήποτε σημείο της διαδρομής με αποτέλεσμα την κρυψορχία.

Περιπτώσεις Κρυψορχίας

Στο 80% των περιπτώσεων κρυψορχίας ο όρχις είναι ψηλαφητός σε κάποιο σημείο της φυσιολογικής διαδρομής του.  Συνήθως κάπου μέσα στον βουβωνικό σωλήνα.

Σε σπάνιες περιπτώσεις (<5%) ο όρχις ενδέχεται να ψηλαφάται σε θέσεις εκτός της φυσιολογικής πορείας καθόδου οπότε μιλάμε για εκτοπία του όρχεως. Στο υπόλοιπο 20% των περιπτώσεων δεν είναι δυνατή η ψηλάφηση του.

Στις περιπτώσεις αυτές ο όρχις βρίσκεται είτε ενδοκοιλιακά ή σπανιότερα απουσιάζει εντελώς (αγενεσία). Το υπερηχογράφημα (ή σπανιότερα η μαγνητική τομογραφία) θα μας δείξει την ύπαρξη και την ακριβή θέση του (ενδοκοιλιακά).

Τα παιδιά με κρυψορχία παρακολουθούνται μέχρι την ηλικία των 6-12 μηνών. Εάν μέχρι αυτήν την ηλικία ο όρχις δεν έχει «κατέβει» στην θέση του τότε χρήζει χειρουργικής αποκατάστασης (ορχεοπηξία).

Η επέμβαση δεν θα πρέπει με κανένα τρόπο να καθυστερήσει πέραν της ηλικίας των 24μηνων. Αυτό γιατί από το σημείο αυτό και μετά αρχίζει η έκπτωση της λειτουργικότητα των όρχεων.

Ιδιαιτερότητες παρουσιάζει η περίπτωση της αμφοτερόπλευρης κρυψορχίας. Εδώ συχνά υπάρχει κάποια σύγχυση ως προς τη διάγνωση. Αυτό γιατί στη χώρα μας εμφανίζεται πολύ πιο συχνά από ότι είναι στατιστικά αναμενόμενο.

Πρέπει λοιπόν να διαχωρισθούν από ειδικό τα περιστατικά ανελκόμενων όρχεων από τις αληθείς κρυψορχίες.

Εφόσον πρόκειται για πραγματική αμφοτερόπλευρη κρυψορχία με ψηλαφητούς όρχεις τότε η αποκατάσταση θα πρέπει να γίνει με δύο ξεχωριστές επεμβάσεις οι οποίες θα πρέπει να απέχουν χρονικά 1-2 μήνες μεταξύ τους.

Αν οι όρχεις δε ψηλαφόνται θα πρέπει να γίνει προσπάθεια απεικόνισης. Σε περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος θα πρέπει να παραπεμφθεί το παιδί σε ενδοκρινολόγο για ορμονική δοκιμασία.

Κρυψορχία – Το Χειρουργείο Αποκατάστασης

Το χειρουργείο αποκατάστασης της κρυψορχίας γίνεται με μια μικρή βουβωνική τομή όπου αφού βρεθεί ο όρχις με τα στοιχεία του (αγγεία, σπερματικός τόνος), προσπαθούμε να δώσουμε το απαιτούμενο μήκος για να κατέβουν έως το όσχεο.

Στην συνέχεια με μια δεύτερη τομή στο όσχεο ο όρχις καθηλώνεται μέσα σε αυτό. Σε περιπτώσεις όπου ο όρχις βρίσκεται πολύ ψηλά ίσως απαιτηθεί η αποκατάσταση να γίνει σε δύο στάδια με δύο διαφορετικές χειρουργικές επεμβάσεις.

Μετεγχειρητικά το παιδί παρακολουθείται στο νοσοκομείο για λίγες ώρες. Συνιστάται αποφυγή της έντονης δραστηριότητας για τις πρώτες δύο εβδομάδες ενώ η παρακολούθηση περιλαμβάνει την κλινική εξέταση και εαν αυτό κριθεί σκόπιμο και τον υπερηχογραφικό έλεγχο του όρχεως.

Οι επιπλοκές της επέμβασης περιλαμβάνουν κυρίως την υποτροπή (ο όρχις επενέρχεται σε θέση εκτός του οσχέου) και την ατροφία του όρχεως.

Οι επιπλοκές γενικά είναι σπάνιες. Ωστόσο όταν πρόκειται για ενδοκοιλιακό όρχι ή για όρχι που βρίσκεται σε υψηλή βουβωνική θέση όπου η επιμήκυνση και η καθήλωση γίνονται με δυσκολία, το ποσοστό επιπλοκών είναι υψηλότερο του μέσου όρου.

Μια ιδιαίτερη κατηγορία η οποία όμως αποτελεί και την πλειοψηφία των περιστατικών «κρυψορχίας» που βλέπουμε στο ιατρείο, είναι οι περιπτώσεις όπου ο γονείς αναφέρουν ότι ο όρχις του παιδιού άλλοτε βρίσκεται μέσα στο όσχεο και άλλοτε ανεβαίνει ψηλά (ανασπώμενος/ανελκόμενος όρχις).

Σε αυτές τις περιπτώσεις ο παιδοχειρουργός θα κρίνει εαν συνυπάρχουν άλλες καταστάσεις που εμποδίζουν την κάθοδο του όρχεως (βουβωνοκήλη). Και κατά πόσον το παιδί θα πρέπει να χειρουργηθεί ή μπορεί απλά να παρακολουθηθεί.

Σε γενικές γραμμές όρχις που βρισκόταν εντός του οσχέου κατά την νεογνική ηλικία ακόμα κι αν κατά τη βρεφική ηλικία χαρακτηριστεί ώς ανελκόμενος, σε σπάνιες περιπτώσεις θα χρειαστεί τελικά χειρουργική επέμβαση.

Tip: Ενημερωθείτε σχετικά με την Υδροκήλη.

υδροκήλη

Υδροκήλη / Κύστη Σπερματικού Τόνου

Υδροκήλη ονομάζεται η συλλογή υγρού μεταξύ των χιτώνων που περιβάλλουν τον όρχι.

Γιατί; Στην εμβρυική ζωή ο όρχις είναι ενδοκοιλιακός. Κατά την κάθοδό του πρός το όσχεο αφήνει πίσω του μία επικοινωνία (ελυτροπεριτοναικός πόρος) που φυσιολογικά κλείνει.

Αν αυτή η επικοινωνία (πόρος) παραμείνει ανοικτή επιτρέπει είσοδο περιεχομένου της κοιλιάς εντός του οσχέου. Όταν πρόκειται για υγρό τότε μιλάμε για υδροκήλη.

Εάν όμως πρόκειται για έντερο, ωοθήκη ή άλλο όργανο τότε πρόκειται για βουβωνοκήλη/οσχεοκήλη.

Ποσό συχνά εμφανίζεται και πως αντιμετωπίζεται;

Η συχνότητα της υδροκήλης κυμαίνεται απο 1-5%. Μπορεί να είναι εμφανής αμέσως μετά την γέννηση (νεογνική υδροκήλη) η οποία συνήθως είναι μη επικοινωνούσα, είτε σαν προοδευτική διόγκωση του οσχέου ή σαν αυξομειώσεις στον όγκο του οσχέου (επικοινωνούσα υδροκήλη).

Στις περιπτώσεις που η επικοινωνία κλείσει σε 2 διαφορετικές θέσεις και ενδιάμεσα δημιουργηθεί χώρος όπου εγκλωβίζεται υγρό, τότε πρόκειται για κύστη σπερματικού τόνου (hydrocele of the cord).

Στις περιπτώσεις αυτές συνιστάται παρακολούθηση γιατί η πλειοψηφία (90%) απορροφάται σε 6-12 μήνες.

To ποσοστό αυτόματης υποστροφής ωστόσο, είναι σαφώς μικρότερο όταν πρόκειται για επικοινωνούσα υδροκήλη με μεγάλη επικοινωνία (μεγάλες και γρήγορες αυξομειώσεις του όγκου του οσχέου) και ακόμα μικρότερο όταν πρόκειται για κύστη του σπερματικού τόνου.

Αξίζει να σημειωθεί πως όταν το παιδί παρουσιάζει κάποια λοίμωξη ενδέχεται παροδικά να αυξηθεί περαιτέρω ο όγκος του οσχέου.

Είναι χαρακτηριστικό πως σε πολλές περιπτώσεις σε φάση ίωσης γίνεται και η πρώτη διάγνωση της υδροκήλης ή της κύστης τόνου.

Παραμονή της υδροκήλης ή της κύστης πλέον των 12 μηνών ή εμφάνιση μετά τον πρώτο χρόνο της ζωής.     Χρήζει χειρουργικής εκτίμησης και αποκατάστασης (λόγω της πιθανής συνύπαρξης βουβωνοκήλης).

Υδροκήλη & Αποκατάσταση

Ο χρόνος αποκατάστασης θα καθοριστεί από τον χειρουργό. Εαν πρόκειται αμιγώς για υδροκήλη/κύστη τόνου, η αποκατάσταση δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνει πριν την ηλικία των 2 ετών.

Χειρουργείο: Η επέμβαση για την υδροκήλη/κύστη τόνου γίνεται με μικρή τομή στην βουβωνική χώρα και κλείσιμο της επικοινωνίας, υπο γενική αναισθησία.

Σε γενικές γραμμές δε διαφέρει από την επέμβαση αποκατάστασης της βουβωνοκήλης.

Tip: Μάθετε περισσότερα σχετικά με την Ομφαλοκήλη.

σκωληκοειδίτιδα

Σκωληκοειδίτιδα

«Έχει το παιδί μου σκωληκοειδίτιδα γιατρέ;»

Η σκωληκοειδίτιδα είναι ο τρόμος με τον οποίο έχουν μεγαλώσει γενιές Ελλήνων. Κάθε φορά που πονάει η κοιλιά του παιδιού, η μόνη αγωνία του γονιού είναι «μήπως έχει σκωληκοειδίτιδα;»

Γενικά: Η σκωληκοειδίτιδα είναι το αποτέλεσμα φλεγμονής της σκωληκοειδούς απόφυσης. Κανείς δεν ξέρει τι είχε στο μυαλό του ο «κατασκευαστής» όταν έβαλε τη σκωληκεοειδή στην κοιλιά μας αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο. Μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτή.

Η σκωληκοειδίτιδα μπορεί να χαρακτηριστεί επείγουσα χειρουργική κατάσταση καθώς η σκωληκοειδίς θα πρέπει να αφαιρεθεί χειρουργικά άμεσα. Αν δεν απομακρυνθεί, η τελική κατάληξη θα είναι να ραγεί.  Οπότε μιλάμε για επιπλεγμένη σκωληκοειδίτιδα και μολυσματικό υλικό να χυθεί μέσα στην κοιλιά με αποτέλεσμα αυτό που ονομάζουμε περιτονίτιδα. Η περιτονίτιδα είναι δυνητικά θανατηφόρος κατάσταση.

Τι προκαλεί την σκωληκοειδίτιδα

Η σκωληκοειδίτιδα είναι το αποτέλεσμα της απόφραξης του αυλού της απόφυσης είτε από ξένο σώμα είτε από κοπρανώδες υλικό ή από διόγκωση του λεμφικού ιστού που φέρει, ως αποτέλεσμα άλλης λοίμωξης (π.χ κάποιας ίωσης).

Η κλασσική εικόνα της σκωληκοειδίτιδας αποτελείται από:

Κοιλιακό πόνο ο οποίος είναι συνήθως αμβλύς, συνεχόμενος, ξεκινά περιομφαλικά και καταλήγει στο δεξιό κάτω μέρος της κοιλιάς. Οξύς, διαλείπον, αιφνίδιας έναρξης κοιλιακός πόνος είναι απίθανο να σχετίζεται με σκωληκοειδίτιδα.
Απώλεια της όρεξης. Σύμπτωμα που στα στα παιδιά δεν παρατηρείται τόσο συχνά όσο στους ενήλικες.
Ναυτία/τάση για έμετο. Συνήθως ακολουθεί τον πόνο. Εαν προηγηθεί ενδεχομένως δεν πρόκειται για σκωληκοειδίτιδα.
Πυρετός. Αρχικά χαμηλή πυρετική κίνηση (δέκατα) που μπορεί να εξελιχτεί σε πυρετό ύψους έως και 39.
Ανταλγική θέση. Ο ασθενής παίρνει εντός 12ώρου θέση που να πονά λιγότερο. Συνήθως γέρνει προς τα δεξιά με το χέρι πάνω από τη θέση που πονά ενώ δυσκολεύεται στη κίνηση, ακόμα και να ανέβει στο εξεταστικό κρεββάτι.
Λιγότερο συχνά:

Λίγες διαρροικές κενώσεις (2-3), πόνο στην ούρηση, κολικοειδή άλγη και πόνος που αντανακλά στην μέση ή στο πόδι.

Εάν υποψιάζεστε σκωληκοειδίτιδα με βάση τα παραπάνω θα πρέπει να δει το παιδί άμεσα γιατρός. Προηγουμένως αποφύγετε τη λήψη τροφής ή παυσίπονων. Επίσης καλό θα είναι να αποφύγετε τα ζεστά επιθέματα στην κοιλιά.

Διαδικασία Διάγνωσης

Η διάγνωση της σκωληκοειδίτιδας και κάθε ενδοκοιλιακής φλεγμονής αποτελεί πάντα μια πρόκληση για τον γιατρό ασχέτως εμπειρίας.

Παρά την εξέλιξη της τεχνολογίας η διάγνωση παραμένει κλινική. Βοηθήματα αποτελούν η γενική αίματος, η γενική ούρων και το υπερηχογράφημα κοιλιάς.

Θα πρέπει να επισημανθεί πως το υπερηχογράφημα παρότι είναι χρήσιμο εργαλείο, εμφανίζει σημαντικό περιθώριο λάθους.

Αυτό σημαίνει πως τελικά η απόφαση είναι του χειρουργού ο οποίος θα πρέπει να συνεκτιμήσει όλα τα στοιχεία που διαθέτει.

Σκωληκοειδίτιδα & Θεραπεία

Παραμένει πάντα χειρουργική. Η εκτομή γίνεται ανοιχτά με μικρή τομή στο δεξιό κάτω μέρος της κοιλιάς ή λαπαροσκοπικά με τρεις μικρότερες τομές.

Η δευτερη τεχνική πλεονεκτεί εφόσον πρόκειται για ενήλικα ή παιδί με σωματότυπο σχεδόν ενήλικά. Όταν πρόκειται για λεπτόσωμα μικρότερα παιδιά χωρίς να πλεονεκτεί επιστημονικά κάποια εκ των δύο, η δεύτερη μειονεκτεί λόγω αυξημένου κόστους.

Εφόσον πρόκειται για μη επιπλεγμένη σκωληκοειδίτιδα (η σκωληκοειδίς δεν έχει υποστεί ρήξη) ο χρόνος νοσηλείας δε ξεπερνά τις 36 ώρες και ο ασθενής μπορεί νε επιστρέψει πλήρως στις δραστηριότητες του όπως σπορ σε 3 εβδομάδες.

Όταν πρόκειται για επιπλεγμένη σκωληκοειδίτιδα από τους περισσότερους χειρουργούς επιλέγεται πλέον μια πιο συντηρητική προσέγγιση που περιλαμβάνει ενδοφλέβια χορήγηση ευρέος φάσματος αντιβιωτικών έως ότου πέσει ο πυρετός, κατόπιν έξοδο από το νοσοκομείο με περιορισμό δραστηριοτήτων και τέλος σκωληκοειδεκτομή σε δεύτερο χρόνο σε 6 εβδομάδες.

Tip: Τι είναι και πως αντιμετωπίζεται η Βουβωνοκήλη.

Βουβωνοκήλη

Βουβωνοκήλη

Κλινικά σημαντική βουβωνοκήλη ορίζεται ως η προβολή ενδοκοιλιακού οργάνου, όπως το έντερο, διαμέσου μικρού καναλιού στη βουβωνική περιοχή.

Μεταξύ της 12ης και 14ης εβδομάδος της κύησης σχηματίζονται οι όρχεις στα αγόρια ή οι ωοθήκες στα κορίτσια, κάτω από τους νεφρούς.

Όσο αναπτύσσεται το έμβρυο, τα όργανα αυτά μετακινούνται προς το κατώτερο τμήμα της κοιλιάς. Κατά τη μετανάστευση αυτή συμπαρασύρουν τμήμα του περιτοναίου που περιβάλλει το όργανο ως πέπλο (το περιτόναιο είναι λεπτός χιτώνας που καλύπτει το σύνολο της κοιλιάς εσωτερικά).

Στην περίπτωση των αγοριών το «πέπλο» αυτό φτάνει μαζί με τον όρχη μέχρι το εσωτερικό του οσχέου (το σακουλάκι μέσα στο οποίο βρίσκονται οι όρχεις).

Στα κορίτσια το περιτόναιο φτάνει, παρασυρόμενο από σύνδεσμο της μήτρας, έως τα μεγάλα χείλη των έξω γεννητικών οργάνων.

Παρασυρόμενο λοιπόν το πέπλο αυτό σχηματίζει ένα σωληνάκι, ένα κανάλι. Το κανάλι αυτό με τη γέννηση φυσιολογικά κλείνει.

Αν αποτύχει να κλείσει, τότε ουσιαστικά μένει στη βουβωνική χώρα μια δίοδος επικοινωνίας με το κατώτερο μέρος της κοιλιάς, όπου έχουν την τάση να εισχωρούν όργανα της κοιλιάς όπως, οι έλικες του λεπτού εντέρου, ενώ στα κορίτσια, πλην του εντέρου, μερικές φορές και η σύστοιχη ωοθήκη.

Όταν το σωληνάκι αυτό είναι πολύ στενό, για να χωρέσει να περάσει κάποιο όργανο, αλλά επαρκές ώστε να κυκλοφορεί υγρό, τότε μιλάμε για επικοινωνούσα υδροκήλη στην οποία θα αναφερθούμε σε άλλο κείμενο.

Συχνότητα

Η συχνότητα της βουβωνοκήλης στα τελειόμηνα νεογνά είναι 3.5-5%, ποσοστό που διπλασιάζεται στα πρόωρα. Η αναλογία αγοριών / κοριτσιών είναι 10:1.

Στο 60% των περιπτώσεων το πρόβλημα εντοπίζεται δεξιά, ενώ βουβωνοκήλη και από τις δύο πλευρές παρατηρείται στο 10% των περιπτώσεων.

Το ποσοστό εντόπισης και στις 2 πλευρές ανεβαίνει σημαντικά εάν πρόκειται για πρόωρα (45-55%) και θήλεα νεογνά.

Υποστηρίζεται ότι υπάρχει κληρονομικότητα. Ενώ πιο συχνά συνυπάρχει η βουβωνοκήλη με κρυψορχία ή με άλλα προβλήματα του ουροποιητικού συστήματος, καθώς και σε παιδιά με σύνδρομο Down.

Κλινικά η βουβωνοκήλη μπορεί να ανακαλυφθεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Παρόλα αυτά μία στις τρεις περιπτώσεις γίνεται εμφανής στους πρώτους 6 μήνες της ζωής.

Σημεία & Συμπτώματα της Βουβωνοκήλης

Ο γονιός συνήθως παρατηρεί μια μαλακή διόγκωση (φουσκωματάκι) στη βουβωνική περιοχή, όταν το παιδί κλαίει ή σφίγγεται, η οποία υποχωρεί μόλις ηρεμήσει. Πιο σπάνια η διόγκωση αυτή είναι σκληρή και δεν υποχωρεί, παρά μόνο αν το παιδί κοιμηθεί.

Διάγνωση

Η διάγνωση γίνεται με τη λήψη καλού ιατρικού ιστορικού και την προσεκτική εξέταση από τον παιδίατρο ή τον παιδοχειρουργό.

Περιεσφιγμένη Βουβωνοκήλη

Οταν με απαλή πίεση πάνω στη κήλη που προβάλει, αυτή υποχωρεί στην κοιλιά, τότε χαρακτηρίζεται ως ανατάξιμη, μη περιεσφιγμένη.

Οταν η κήλη δεν υποχωρεί με την πίεση τότε πρόκειται για μη ανατάξιμη, περιεσφιγμένη κήλη. Η περιεσφιγμένη κήλη οφείλεται στο γεγονός ότι κάποιο όργανο, σημαντικού όγκου (συνήθως εντερική έλικα), έχει «στριμωχθεί» μέσα στο κανάλι με αποτέλεσμα να μην μπορεί να επιστρέψει στην κοιλιά.

Όσο το όργανο παραμένει καθηλωμένο στη θέση αυτή, τόσο αυξάνει ο όγκος του λόγω στάσης της κυκλοφορίας του αίματος και του συνοδού οιδήματος, γεγονός που κάνει πιο δύσκολη την ανάταξή του (επιστροφή) πίσω στην κοιλιά.

Εαν η κατάσταση αυτή παραμείνει επί, ώρες τότε η αιμάτωση του εντέρου επηρεάζεται έντονα με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η βιωσιμότητά του (νέκρωση).

Το παιδί στη περίπτωση περίσφιξης είναι ευερέθιστο, ενδέχεται να κάνει εμέτους και να εμφανίσει μετεωρισμό(φούσκωμα). Η ψηλάφιση της κήλης σαυτή τη φάση είναι συνήθως επώδυνη.

Η περίσφιξη δεν συμβαίνει συχνά και συνήθως ανατάσσεται από έμπειρο παιδοχειρουργό. Ωστόσο η συχνότητα της περίσφιξης είναι αντιστρόφως ανάλογη της ηλικάς. Όσο πιο μικρό είναι το παιδί τόσο πιο συχνή η περίσφιξη.

Βουβωνοκήλη & Θεραπεία

Η θεραπεία είναι χειρουργική και μόνο. Καλό είναι από τη στιγμή που γίνεται η διάγνωση να προγραμματίζεται η χειρουργική αποκατάσταση σύντομα για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο περίσφιξης.

Η κήλη διορθώνεται, υπο γενική αναισθησία, με απορροφήσιμα ράμματα διαμέσου μικρής βουβωνικής τομής.

Η σύγκλειση του δέρματος γίνεται επίσης με απορροφήσιμα ράμματα που δεν φαίνονται και με Steril Strips (σαν μικρά handsaplast).

Το παιδί συνήθως παραμένει στο νοσοκομείο για μερικές ώρες μετά την επέμβαση, εκτός κι αν πρόκειται για βρέφος με ιστορικό προωρότητας, οπότε ενδέχεται να παραμείνει στο νοσοκομείο για ένα βράδυ.

Μετεγχειρητικά το παιδί λαμβάνει συστηματικά ανά 6ωρο παυσίπονα (απλό depon) για 12-24 ώρες, ώστε να αποφευχθεί η παραμικρή ενόχληση.

Εντός μερικών ημερών μπορεί να επιστρέψει σε ήπιες δραστηριότητες οι οποίες εξαρτώνται από την ηλικία του παιδιού.

Στην περίπτωση περιεσφιγμένης κήλης με περιεχόμενη έλικα εντέρου που δεν κατέστη δυνατον να αναταχθεί, η χειρουργική αποκτάσταση είναι επείγουσα.

Εάν πρόκειται για την ωοθήκη η αποκατάσταση είναι σχετικά επείγουσα. Εαν προκειται για περιεσφιγμένη κήλη που ανατάχθηκε τελικά με δυσκολία.  Τότε ο ιδανικός χρόνος αποκατάστασης είναι 48 ώρες μετά την ανάταξη.

Προγνωση

Η υποτροπή της κήλης είναι εξαιρετικά σπάνια. Είναι λίγο συχνότερη σε περίπτωση προωρότητας.

Tip: Ενημερωθείτε σχετικά με την διαδικασία της Καρδιοπνευμονικής Ανάνηψης.